Suzanne

Return to Israel

2011-08-08T21:20:00.000+02:00

Just returned to Israel.

Visiting the streets and stairs of Tsfat, with their blue doors and hidden synagogues.
Climbing mount Arbel; getting all sweaty and tired but then stunned by the view over lake Kinneret.
Smelling the scent of hundreds of spices in the El Babour Spice Mill in Nazareth.
Amazed by the strategic position of Nimrod Castle and getting sucked into its history.

Bowing low in the tunnels under the Western Wall.
Laughing at Basti, the owner of Pizzaria Basti in the busy streets of Jerusalem.
Shocked and silenced by the holocaust in Yad Vashem.
Listening to the song of the muezzin echoing through the evening sky.

Falling in love with the vastness and freedom of the desert.
Touched by the diversity of cultures, languages and peoples.
Surprised by the hospitality of the locals.
Enjoying dishes I never knew before.

I love giving others travel advise...

Paid for blogging

2011-06-06T10:07:00.000+02:00

I just turned into a professional blogger, since I get paid writing this. Unfortunately not because of blogging, but because I do this in working hours at my current job at an insurance company. Sitting behind a computer with two screens, deciding wether or not people can end their insurance and get the money. Pretty okay to do, if it wasn't for all the offline servers, updating applications and incorrect passwords. Being dependent on the computer working adequately, many hours pass without much work being done. Which is totally boring and a waste of time. But, as I'm waiting for something stupid like that, I can do other stuff and get paid while doing it ;-)

This job will only last a couple of more weeks. Much more exciting is the fact that I got a job as scedule maker!! I start the 1th of July and I can't wait. A job with a lot of stress, socializing, keeping organized and moving fast. I can just feel the adrenaline by thinking about it. Three days a week. Might look for something else to do on the other days, though I probably wait till after the summer for that.

Still hopping from house to house, without having a real home. Well, base camp is at my brothers in Ede. But I housesit for some friends during their holidays and thus still live out of my suitcase. Which is quite okay with me. Saves me money and the idea of finding out what crap I have in store scares me a little. But I know I'll probably be plesantly surprised too discovering my belongings. Might be looking for my own place soon.

So life continues and I start to feel okay again in Holland. My social life is blossoming, I'm catching up (slowly though) on movies, I'm in the kitchen again (making my own food like I want it), I plan to go camping/mountainbiking/hiking some day soon and thus time flies by.

Since this blog is one of the most boring ones I ever wrote, I'm gonna keep it short. Yalla bye.

Considering The Netherlands

2011-05-05T19:44:00.000+02:00

Back in Holland for a month already. Miss the warm weather of Israel. Miss the adventure of traveling. Miss the relaxedness of life in Nes Ammim. But enjoy seeing friends and family again. Feel lucky to see another spring. And seeking new adventures in yet another small country.

Because I liked talking/writing/thinking in English a lot, I decided to keep my blog in English. Or well, at least this one. Who knows what happens in the future. Some people might have problems understanding English. But it's good practice for now.

As usual my last blog is already outdated. I don't keep up very well. Since my adventure in Jordan many things have happened. I spend two weeks in the Negev desert. Working as a nanny with a family in the small moshav Nitsana Sinay, next to the border with Egypt. A family with five kids between 5 and 12 years old. Had a great time with them; spending time with the kids as well as personal time. And the desert is just gorgeous! Another thing I miss. I fell in love with the desert.

Then I also spend some time visiting friends in Nablus. Great place, great people.

The last couple of weeks I stayed in Nes Ammim and made some smaller trips. Hiked on Mt. Arbel, close to Tiberias, and north of Lake Kinneret. Visited Nazareth again, stayed in Beit She'an, hiked on Mt. Gilboa. Flowers blooming everywhere, green fields, blue skies, warm sunshine. Spring was amazing! If I had stayed longer, I would have been out camping and hiking all the time.

But I had to get back to the reality of Holland. It was very hard to say goodbye to my friends. So many things we shared: adventures, studies, conversations, work, life. I liked the way of life I had there, and had trouble imagining myself back in Dutch life; work, day planners, the weather, insurance-stuff, taxes. It sounded horrible to me!

Luckily I was welcomed with open arms and hearts and found a home with my parents/brother. Cause I lost my place when I left, I have to look for a new home. And since I don't have a decent job yet, I have no money to get one right now. Exciting times! An adventure in itself. Though this is not the one I like most, I admit. It's great to have caring friends and family and I enjoy the hospitality, but I'd like to be independent again soon too. So I can pay for my own drinks, stop living out of my suitcase and welcome them in my new place. Maybe I can show some Middle-Eastern hospitality in this country ;-)

There are a couple of things I really noticed being back in The Netherlands. Just some things to consider.

- Appearance matters:

The way we dress, the look of our cars, the maintenance of our houses and gardens, the phones and laptops we use, the bikes we ride. It has to look good and well taken care off. And we have to get more, better looking and more advanced ones to keep up with each other. Why? Wear it out, use it all, be retro!

- Ride that bike:

I thought traffic in the Middle-East was chaotic. Until I watched the traffic on one of the canals in Amsterdam. Cyclists are a real danger! And then all the different sorts. Mommy-bikes, mountain bikes, race bikes, city-bikes, Babboe-bikes, folding-bikes, tricycles. You name it, the Dutch have it!

- Organisation:

We are organized. Too organized if you ask me. Everything is sorted in a specific way and if something differs from that 'specific', it's a problem. Like me: not having a home, not having a job: it's a big question wether I can get an health-insurance. I don't fit the regular profile, so they're confused.

Also in traffic. Okay, I just admitted that cyclists are a danger on the road, but do I really have to stop at every traffic light? And is it such a crime to ride without a light? And why can't I just take the shortest way, even if it's along the highway? I might get in trouble for those things...

- Lack of adventure:

Where is the time/space in our lives to get caught in an adventure? Our day planners are simply stuffed with appointments. We can name all the plans we have for this week, fail to make new appointments within a month because we're fully 'booked' and look up our driving directions before we leave so we don't get lost. Time is money, money is... Whatever! One of the most beautiful things about traveling, or lets say one of the things I appreciated most, was getting in places I didn't plan and meet people I did not expect to meet. I was surprised by things I saw, heard and ate (eating is VERY important when traveling ;-) It challenged me to think outside of what I had already learned/experienced and added to me. And truly, we don't have to go abroad to find it!

- For sure:

We like to be certain. Know what we're in for. We plan our lives from childhood on (or our parents/teachers do so), we like to insure ourself against/for possible trouble and there seems to be a certain 'model' according to which live needs to proceed. If it doesn't, we might panic. I notice I'm the same. Two big certainties (employment and housing) are lacking at the moment and it freaks me out. I know my situation is a little bit odd right now, but sometimes the thought crosses my mind that I'm failing. Because I don't have the 'standard' of living that many of my fellow twenties have. For me personally, my focus at this moment is finding my certainty in God. Trusting that He will provide and guide wherever I'm about to go. Big challenge, I can tell you!!

Of course I put things very black-and-white now. You might say you don't recognize yourself in any of it. I'm only happy you don't. And I hope that I will not too, in a couple of months. It's okay to adapt, as long as we choose to do so. Don't just go with the flow, but consider the options before picking one to live by.

Ask me in a couple of months how I'm doing on this. Please!

Visum bemachtigen (in het Engels dit keer...)

2011-02-15T18:24:00.002+01:00

So, my current visa expired at the 20th of February and my only option to get a new one was to cross the border again. Since I'd already been in Egypt (and this is not really the best time to go there again), I decided to go to Jordan. The nearest bordercrossing from Nazareth is about 40 km away.

Almost there.

Digging at Pella.

My plan was to go to Pella, an archeological site just 7 km in to Jordan. Wanted to go by bike to save costs. Calculated it would cost me 300 shekel to get out and in to Israel with all the fees, visa, bustransfers etcetera and pay for the busride back. Brought 370 shekels with me. Took the bus to Afula at around 9am. From Afula I biked all the way to the border crossing. About 30km. Good weather, nice views, good bike. Had a great time and really enjoyed it. Took me a small two hours to get there, so I crossed to Jordan at noon. Many curious faces, staring at me and my bike. Took my bike in the transferbus. Because the luggage compartment was full, I had to take it up in the bus. All went well getting in to Jordan, but at the last exit, leaving the border crossing they stopped me and said I could not go in by bike. It was forbidden they said and I had to take a taxi. I asked them why and where the law stated that it was not allowed to ride a bike in Jordan, but it came down to this: it was not safe for me to bike in Jordan, alone. They gave me no choice, so I had to take a taxi. 7 dinar. Bike in the back of the car and off we went. Okay, the taxi was much easier and it would have take me a lot of effort to climb up there. Arrived at 13pm and decided to stay two hours. The taxidriver would pick me up there. Pella is huge and there still digging. Met with some Jordanian workers, an archeologist that works there since 1979 and some Australian volunteers that help for three weeks at the site. According to the archeologist Pella is, after Petra, the most extensive and important archeological site in Jordan, with many layers back in time. Had no idea of the significance of the place when I planned to go there. Beautiful views too over the Jordan Valley and the mountains of the Westbank. Clouds coming up from Israel with bad weather, but at that moment it just created gorgeous rays of sun on the hills.

Took the taxi back: the driver send a friend with a van to take me back). Again 7 dinars. He dropped me at the first checkpoint, and from there I biked back. Arriving at the second gate, where they made me take a taxi earlier, they told me I had to go back to come in by taxi. Then I got pissed. No way I go back and take a taxi. I've just been dropped by a taxi. My bike is my taxi. And I don't have any money for a taxi anyway. One of the guys that was there in the morning recognized me and after some calls I could go. Grr.... Going through all the checks was okay. Exit stamp. Changed my 3 dinars back to shekels and went to the bus. Had to buy two tickets, because of my bike (hadn't payed anything on the way in). Payed 1 dinar (was left in one of my pockets) and 11 shekels. Once in the bus they asked me if I payed the exit fee. Damn! Forgot that one. So back to the office and I had to pay 8 dinars. Shoot! So whatever amount of shekels I had left I changed back to dinars (couldn't pay with shekels), but that was only six. That was all I had left... Told the guy I didn't have any more money, that I had more expenses in Jordan then I calculated and that that was it. Busdriver came in to check on me. Eventually he payed 2 dinars for me (sort of refund for my second ticket) and I was good to go. Laughed about myself in the bus and thought I was very foolish not taking enough money with me. Checked with my neighbour if getting in to Israel would cost me anything. Luckely not. But I realized that I would have to take the bike back, instead of taking the bus from Beit She'an to Nazareth. I had no money to pay the bus. I had 40 kilometers of road ahead of me, rain coming on and it was about to get dark soon.

But first the next challenge: getting the visa! Hoped so hard that I would succeed, knowing that that would give me energy for the ride back. The girl at the passportcontrol looked nice. Doesn't say anything. Asked me some questions: name of my father and grandfather (??), where I was going, how long I would stay (showed her my ticket back to Holland), if I knew anyone. The usual. She stamped it and to my delight I saw it was three months!! I think showing the ticket did the trick.

It was 16.30pm when I got on my bike and started off. Low on energy, but with enough water and food to last me on the way. No raincoat though, and it started to rain already, and no light on my bike. It was one hell of a ride. My ass was sore, my legs were close to being cramped and the traffic was crazy. Tried hitchhiking, but that sucks with a bike. Thought about stopping a bus, but guessed they would not take me in without money. Thought about taking a taxi and just paying them at arrival, but had to much selfesteem to do that. "I'm strong and fit enough to do this. Yalla", is what I kept thinking. Music on, my phone in my left hand as a light for the cars, a plastic back around my backpack and regular stops to drink and eat something at the busstops. Reached Afula completely exhausted. My ass could not take the bike seat anymore. So I walked through Afula towards the 60 highway. Nazareth was is sight, but I also knew I had to climb quite a hill to get in the city. Half biking, half walking I crossed the distance between Afula and Nazareth. Halfway my legs really hurt and I was close to crying from exhaustion. Wanted to stay tough though to be sure I could make it, but I prayed that somebody would pitty me and stop with the car. Could not have imagined that five minutes later a car did stop, two ladies inside that picked me up. Kathy and Salam did not care about my muddy bike, by stinky and dirty clothes or my messy sneakers. I told them they were like angels to me! Apparently I had looked like an angel to them with my white vest (which was dotted with brown mudstains...). They took my to the Old City, and then gave me their number and said they wanted me to come to their house so we could be friends. ...REALLY?!?!?!? Wow! That was just the most amazing end of the day. A big wink from heaven.

Dirty, muddy legs.

Exhausted, but home.

So I biked about 70 km in one day (personal record), I saw something special in Jordan, I got a three month visa and I made new friends in Nazareth.

It was a big succes!! And more than I expected to get from my visa-trip :-)

It's a men's world

2011-02-02T17:23:00.000+01:00

Ruim een week in Nazareth en redelijk ingeburgerd. Aangezien ik maar vijf uurtjes per dag werk, en mijn werkdag nooit vroeger dan om 14.00 uur begint, ga ik er elke ochtend op uit. Soms naar één van de heuveltoppen rondom Nazareth (de stad is in een soort natuurlijke kom gebouwd, dus ik mis een weids uitzicht), soms verdwaal ik in het netwerk van kleine straatjes in de oude stad, of ik heb de optie om met de fiets de omgeving te verkennen. Dat laatste heb ik nog maar één keer gedaan, omdat fietsen hier nogal een uitdaging is.

Het is oké om hier te zijn, maar ik ben er nog niet helemaal fan van. De vrije tijd is heerlijk. Ik heb ruim voldoende tijd om alles te verkennen. Maar ik heb nog weinig contact met de locals. Ook niet met het personeel dat hier werkt. De connectie is er nauwelijks. Mogelijk omdat ik me een beetje op de achtergrond hou, wetende dat ik hier maar vier weken ben. Of omdat ik, in ieder geval de eerste week, met mijn hoofd nog een beetje in NA zat. Of misschien omdat er gewoon niet zo veel gemeenschappelijk is. Ik wil de komende dagen meer mijn best doen om er iets cools van te maken en om de stad en de bevolking beter te leren kennen.

Het werk is bijzonder makkelijk. Ik ben receptioniste, maar momenteel is het heel rustig met gasten. De eerste dagen hoefde ik bijna niets te doen. De gasten thee en koffie aanbieden bij binnenkomst. Een cake of iets dergelijks bakken, zodat we vers gebak hebben. Zorgen dat de gemeenschappelijke keuken netjes is en eventueel de gemeenschappelijke toiletten en badkamers in de gaten houden. De rest van de tijd zat/zit ik in de lobby met mijn laptop of een boek. Om 19.00 uur zit mijn werk er op en hang ik meestal wat langer rond in de lobby. We hebben geen internet in ons vrijwilligershuis, dus in de avonden doe ik research of lees ik het niews in de lobby. Koken doen we vaak ook in de keuken van de Inn. De gezelligheid is in het hostel, niet in het vrijwilligershuis.

Afgelopen weekend had ik de luxe van vier vrije dagen op rij. De eerste twee dagen ben ik op bezoek gegaan bij vrienden van Nes Ammim. Zonder dat het mijn bedoeling was belandde ik weer in de kibbutz. Maf om iedereen daar te zien, nadat ik nog geen week weg was. De overige twee dagen ben ik naar Nablus gegaan om Jesse te bezoeken. Door een miscommunicatie pikte hij me niet op bij het checkpoint. Ik wachtte ruim 1,5 uur nadat ik het checkpoint door was. Ik werd onder de hoede genomen door een veertig jarige kerel, die vanuit zijn busje zoetig gebak verkocht. Hij sprak prima Engels, had in hostels in Israel gewerkt en woonde nu blak bij Jenin met zijn vrouw en zes kinderen. Ik ben me ervan bewust dat een vrouw alleen in een Arabische, door mannen gedomineerde, samenleving wat extra voorzichtigheid met zich mee brengt. Maar na een week Egypte, eerder in januari, kan ik heel wat hebben. Deze man, Badr, kwam oké over en we konden normaal met elkaar kletsen. Over zijn kinderen, zijn werk in hostels, hoe hij mensen die het checkpoint oversteken aan een lift helpt, over mijn jaar in de kibbutz, over Nablus, over trouwen en hoe je een relatie start in Europa, over chatrooms, over de Palestijnse Autoriteit en de onlusten in Egypte. Ondanks dat hij later mijn e-mailadres en telefoonnummer wilde weten (die ik uiteraard niet gaf), voelde ik me op mijn gemak. De jongere jongens die er omheen zwerfden en me doordringend aanstaarden, waren veel irritanter. Maar die wimpelde Badr stellig voor me af met de woorden 'ze is niet op zoek naar een man om mee te trouwen. Dat doen ze in Europa niet zo jong'. Toch kreeg ik het advies om een man te vinden en gauw te trouwen, toen ik besloot verder te reizen met een service-taxi.
In Jenin moest ik een aantal straten lopen richting de bus naar Nablus. Ik sprak een vrouw aan op straat om te vragen waar ik naartoe moest, en vanuit het niets was daar een oude man, aan zijn outfit te beoordelen een boer, die me op sleeptouw nam. Haast alsof hij wilde voorkomen dat jongere kerels me zouden aanspreken. Hij sprak nauwelijks Engels, maar wist me bij de juist bus af te zetten. Eenmaal in Nablus wist ik de weg nog te herinneren van een eerder bezoek en vond ik Jesse, mijn mannelijke chaperone voor de rest van het weekend.
De terugreis deed ik weer alleen. En in Jenin werd ik opnieuw onder de hoede genomen door een vriendelijke kerel die Engels sprak. We praatten wat over zijn baan, en de verbeteringen die de PA volgens hem in de Westbank had gecreeerd. Hij waarschuwde me 'je moet wel voorzichtig zijn als je alleen reist tussen Nablus en Jenin'. En bracht me toen naar de juiste bus.
It's a men's world out there. Ik voelde een soort spanning tijdens het reizen. Wist dat ik de mannen niet te vrij in de ogen moest kijken, hield me warm aangekleed en ging bewust niet naast een man zitten in de bus. Maar wat me in het bijzonder bij blijft, waren die paar vriendelijke mannen zonder bijbedoelingen, die me onder hun hoede namen en me veilig door de stad brachten. Ergens ook dubbel, omdat ik me af vraag waarom ik uberhaupt bescherming nodig heb. Waarom een samenleving zo ingericht is dat een vrouw niet veilig alleen over straat kan. Ik denk dat ik ooit volledig zal begrijpen waarom dat is zoals het is.

Al met al zijn het kostbare ervaringen en herinneringen. Na Nazareth ga ik voor twee weken naar de Negev woestijn. Werken bij een gezin, waarvan de vrouw Nederlandse en christen is, en de man Israelisch en messiaans joods. De details over dat project volgen later. Ik ga in ieder iets doen met kinderen (ik geloof bedouinen kids), klussen en wat schoonmaken. Weer iets en ergens anders. Ik ben nog niet klaar met Israel!

Foto update

2011-01-26T20:14:00.000+01:00

Een foto update van mijn leven in Israel. Bijna 100 nieuwe foto's in mijn Photobucket album. Zie de link in het menu aan de rechterkant. Meer foto's en info over Nazareth volgen gauw!

Mijmeringen

2011-01-06T15:35:00.000+01:00

Mijn blog is in een soort kwartaal update veranderd. In dat geval zou dit mijn laatste bericht zijn voor ik terug ben in NL. No promises though... ;-)

Over een week ben ik een jaar in Israel. Neem ik afscheid van wat een jaar lang mijn thuis is geweest. Hoewel ik het nog goed naar mijn zin heb met de andere vrijwilligers en ook het werk me nog niet tegen staat, heb ik wel voldoende van Nes Ammim gezien. Het is tijd om deze plek te verlaten. Leven in een kleine gemeenschap vergt veel energie en een groot vermogen om dingen los te kunnen laten. Ik merk dat dat moeilijker voor me word nu ik hier langer ben. Ik ga me ergeren aan details en soms neigt dat de overhand te krijgen. Tijd om verder te reizen.

Ik heb heel wat bijzondere mensen ontmoet, zowel in Nes Ammim zelf als daarbuiten. Mijn geheugen is aangevuld met mooie herinneringen aan mensen en plaatsen die ik bezocht heb. Mijn kennis is aangevuld met feiten en meningen over religie, politiek, psychologie en noem het maar op. En hopelijk, maar daar kan ik geen uitspraken over doen, ben ik een beetje wijzer geworden. Ik heb er nog lang niet genoeg van, dus de komende maanden hoop ik op meer.

Volgende week donderdag vertrek ik voor een week naar Egypte met Jesse en Jolan. We nemen de nachtbus naar Eilat, steken vroeg in de ochtend de grens over, reizen door naar Dahab en vandaar naar St. Catherine's klooster. Daar gaan we de zonsopgang bewonderen vanaf de Sinai en daarna reizen we door naar Cairo. Heb er ontzettend veel zin!!

Na Egypte word ik vrijwilliger in de Fauzi Azar Inn in Nazareth. Een klein hostel in de oude stad, in een 200-jaar oud pand. Daar ga ik werken als receptioniste. Het team bestaat uit ongeveer acht mensen; Israeli's, Amerikanen, Canadezen en Duitsers. Naar verwachting werk ik ongeveer zes uur op een dag, vijf tot zes dagen per week. Genoeg tijd dus om de stad en omgeving te verkennen. Ik neem mijn mountainbike mee, zodat ik lekker mobiel ben. Wordt nog een uitdaging voor mijn conditie overigens, want Nazareth ligt op een berg en is allesbehalve vlak...

Wat er na Nazareth gebeurt is nog een raadsel. Misschien de woestijn, misschien iets heel anders. Ik ben een beetje lui in concrete plannen maken, maar vind het ook wel prettig om alle opties open te houden. Misschien heb ik het naar mijn zin in Nazareth en blijf ik langer, misschien wil ik eerder naar Jeruzalem, misschien krijg ik wel een briljante tip van iemand in de komende weken. We'll see, we'll see.

Als ik vooruit denk aan mijn komst in Nederland is dat met gemengde gevoelens. Ik zie er naar uit om familie en vrienden weer te ontmoeten. Ik mis het soms om face-to-face met jullie te praten of om elkaar even te knuffelen. Ik kan me verheugen op twee nichtjes, en een neefje dat ik nog nooit gezien heb. Maar er zijn ook dingen waar ik tegenop zie. Een baan, huur, verzekeringen, agenda's; hier speelt het allemaal geen rol. En dat bevalt me prima! Wie weet rol ik er weer heel makkelijk in, maar het zou me ook nog wel eens moeite kunnen kosten om me weer aan te passen. De tijd zal het leren.

Een nieuw jaar. Uitdaging of struikelblok. Plezier of verveling. Sleur of verrassing. Vreugde of verdriet. Reizen of thuisblijven. Baan of geen baan. Alleen of samen. Zon of regen. Waarschijnlijk wordt het een mix van alles. Maar ik hoop en wens jullie allemaal het beste toe.

Wisten jullie dat...

2010-09-08T14:14:00.000+02:00

- de eerste regen van het najaar op de nacht van 1-2 september gevallen is? Helaas sliep ik, dus ik heb geen regendans kunnen doen?
- ik drie dagen op de Westbank ben geweest; in de steden Jenin en Nablus? Bijzondere ontmoetingen en gesprekken. De mensen zijn ontzettend vriendelijke en behulpzaam.
- ik de komende maanden weer diverse mensen uit Nederland op bezoek krijg?
- ik op 9 juli tante ben geworden van een neefje, Jurre?
- er een hoop nieuwe vrijwilligers in Nes Ammim zijn aangekomen? Onder andere een gezin met vier kinderen.
- ik de oude vrijwilligers best wel heel erg mis?
- ik mijn barrak een beetje omgebouwd heb?
- het bijna Joods nieuwjaar is? 'Shana Tova' zeggen we dan. De afgelopen dagen hebben we dus een hoop zoete gerechten in de keuken gemaakt, want we wensen elkaar een zoet nieuw jaar.
- ik het Flevo Festival met The Violet Burning moest missen?
- ik als voorzichtig alternatief een Klezmerfestival in Tsfat bezocht heb? Wat een waanzinnig leuke/mooie muziek is dat!
- ik af en toe opeens de behoefte heb aan een simpel iets als boodschappen doen bij de Albert Heijn , koken met mijn mams, knuffelen met mijn nichtjes of een terrasje pakken met vrienden in Ede?
- het hoogseizoen afgelopen is en we het dus rustiger hebben qua werk? Aangenaam, want elke ochtend 150 gasten voor ontbijt is echt geen pretje..
- we regelmatig met een groepje vrijwilligers naar Akko of Nahariya gaan in de avond om wat te drinken langs de zee?
- we nu ook vrijwilligers uit Zuid-Afrika hebben?
- ik ruim twee maanden bezig ben geweest in het boek 'Shadow of the Wind'? Ik kom haast niet aan lezen toe.
- mijn enkel weer prima functioneert? Soms voel ik het nog een beetje steken en op de één of andere manier is hij nog steeds dikker dan mijn andere enkel, maar ik kan er gelukkig alles weer mee doen.
- we met een klein groepje vrijwilligers uitgenodigd waren bij diverse Arabische families in ons buurdorp Mazra'a om met hen iftar te vieren (de avondmaaltijd na de Ramadan)? Het was erg bijzonder en leuk!
- ik voorzichtig nadenk over mijn terugkeer? Wat, waar, hoe...?
- het in de nachten eindelijk begint af te koelen? Overdag is het alleen nog niet minder warm.
- ik mijn haar niet meer geverfd heb sinds maart ofzo?
- ik mogelijk naar Egypte ga voor een paar dagen in één van de komende maanden?
- ik ook nog naar de stad Petra in Jordanie zou willen?
- ik nu weer stop om andere dingen te doen?

Dag!

Bergbeklimmen, studieweekenden en verstuikte enkels

2010-07-03T15:38:00.001+02:00

Een verslag schrijven van ruim een maand is een beetje teveel van het goede. Daarom een paar plaatjes van de hoogtepunten.

Hiken op Mount Hermon:
In een actieve bui besloten we met een groepje naar de Hermon te gaan, de hoogste berg in Israel. Met de auto reden we tot een flinke hoogte, daar waar de skiliften ons opwachten. Maar we wilden natuurlijk niet met de lift naar boven, maar wandelend. Bepakt en bezakt met veel water en wat te eten begonnen we aan de klim. Schitterende uitzichten, hier en daar in de wolken, koele bries en een flinke uitdaging voor de conditie. Puur genieten! Eenmaal boven, niet het hoogste punt overigens, want dat ligt in Syrie, konden we uithijgen, een broodje een en genieten van het uitzicht over Syrie. Met de lift gingen we weer naar beneden.

Het Westbank seminar:

(Dank aan Sharon voor de foto's).

Het begon met een bezoek aan Bethlehem. We moesten door het checkpoint, wat geen enkel probleem was. We bezochten de organisatie Wi'Am, liepen langs de veiligheidsmuur die de stad doorkruist, spraken met mensen die er direct naast wonen en bezochten één van de vluchtelingekampen in de stad.

Na het bezoek aan Bethlehem reisden we door naar de Tent of Nations. Een boerderij iets ten zuiden van Bethlehem, opgezet door een Palestijn. Naast het gewone boerenleven, zetten ze zich in voor hulp aan Palestijnen in de omgeving en goede contacten tussen Palestijnen en Joodse settlers. Hier overnachtten we en lieten we de eerste dag bezinken.

De tweede dag gingen we naar Hebron. Hier bezochten we de twee verschillende sectoren van de stad. De één onder Palestijns bestuur, de ander onder Israelisch militair toezicht. We spraken met de bewoners over de relaties tussen de Palestijnen en Joodse settelers in de stad, bezochten een school en moskee/synagoge (de Ibrahimi moskee/synagoge is één gebouw dat twee zijden heeft), en winkelden in de shoeks. De nacht brachten we gescheiden door: sommigen in een hostel, anderen werden ondergebracht bij Arabische families. Ik sliep met twee anderen bij een Arabische familie. Erg gezellig, indrukwekkend en interessant.

De derde dag bezochten we een Joodse nederzetting. We spraken met één van de bewoners en kregen een korte rondleiding in de bibliotheek van de jeshiva (joodse leerschool). Daarna bezochten een andere nederzetting die nog heel jong was. We spraken met één van de bewoners over zijn beweegredenen om daar te wonen en over hoe hij dacht dat vrede dichterbij te brengen was. Aan het eind van de dag bezochten we OCHA, een organisatie van de Verenigde Naties. Daar kregen we een een hoop cijfers te zien en horen over de situatie in de Palestijnse gebieden.

Al met al was een zeer indrukwekkend seminar. Het was erg boeiend en mooi om zoveel mensen te ontmoeten, hun verhaal te horen en een kijkje te nemen in hun thuissituatie. Tegelijk was het confonterend en riep het een hoop vragen op. Het houdt me nog veel bezig en het zeker een 'lifetime experience' geweest. Ik denk niet dat ik deze ontmoetingen zal vergeten. Het plaatst zaken in perspectief, en maakt dat ik alleen maar terughoudender wordt met een kant kiezen. Er zijn heel veel kanten aan het conflict en die lijken alleen maar toe te nemen naarmate ik me er in verdiep. Soms lastig, maar vooral heel interessant!

Excursie Tel Dan/Nimrod:

Een dagj uit met wat vrijwilligers naar één van de bronnen van de Jordaan. Verdieping in de natuur op de Golan hoogvlakte, pootjebaden in de vele waterpoelen van Tel Dan, leren over de geschiedenis van de bijbelse stad Dan en een flinke klauterpartij op de ruines van het Mamlukse kasteel Nimrod.

Weekendje weg naar Tel Aviv en Ceasarea:

Op het laatste nippertje nog een weekendje weg met Sharon. Plannen om naar Tel Aviv te gaan en vandaar wandelend over het strand ook Jaffo te bezoeken. Een verstuikte enkel verstoorde de plannen. Voordat we weggingen verzwikte ik mijn enkel toen ik een trapje afliep. Pijnlijk, flink ei op de zijkant, maar nog wel op te lopen. Dus wel vertrokken en met de sherut (klein taxibusje) via Haifa naar Tel Aviv gereisd. Daar hadden we hostel vlak bij het strand geboekt (hetzelfde hostel als waar ik de eerste nacht in Israel had geslapen). Omdat mijn enkel toch pijnlijk was hebben we het lopen beperkt en lagen we lekker te luieren op het strand en bezochten we de bios.

De volgende dag ging het al beter en gingen we naar Ceasarea. In het water gepoedeld, interessante video bekeken, lekker gegeten en veel opgravingen bekeken. Maar halverwege de dag verstapte ik me opnieuw en dit keer een stuk heftiger. Zat ik opeens midden tussen de oude stenen met een hele dikke enkel en stekende pijn. Sharon kon gelukkig hulp halen en met behulp van voorbijgangers en de mensen van het park kwamen we terug bij de ingang van het park. Vandaar bracht een taxi ons naar het station en toen moest ik de trappen nog op hinken. Fijne conditietraining op een snikhete dag...

Inmiddels zijn we twee verder. Ik kan weer (voorzichtig) lopen en morgen begin ik weer met werken. Het is even afwachten hoe dat gaat, want een volle dag op mijn benen is nog niet echt een optie.

Sharon en vele anderen zijn vertrokken en aantal nieuwe mensen is aangekomen. De grote wisseling van vrijwilligers is begonnen. Dat levert leuke momenten en nieuwe ontmoetingen op, maar ook verdrietige. Soms valt het afscheid zwaar.

Verder hebben we af en toe een avondje uit naar een muziekfestival in Haifa, een bar aan het strand, of een dansavond in de omgeving, we kijken voetbal met elkaar (of iets verder uit elkaar eigenlijk. Duitsers en Nederlanders...), nemen regelmatig een duik in het zwembad of brengen een snel bezoek aan de zee, hebben bijzondere kerkdiensten waarin we onze favoriete liederen mogen opgeven om te zingen/beluisteren, koken met elkaar, hebben spelletjesavonden, en ga zo maar door. Life is sweet!!!

Bezoekersmaand

2010-05-18T16:27:00.001+02:00

Gras verdort en bloemen vergaan, maar mijn leventje in Nes Ammim blijft voorlopig nog even bestaan. Een lange stilte ontsierde mijn blog en de mooie bloemen die ik de laatste keer op mijn weblog zette zijn helaas uitgebloeid. De zomer is aangekomen in Nes Ammim en sinds vandaag is het zwembad geopend.

Maar de stilte op mijn weblog betekende geen stilte voor mij zelf. Zeker niet. Want ik was volop aan het werk óf aan het genieten van uitstapjes met familie en vrienden die me kwamen bezoeken!

In chronologische volgorde:
21-22 april ging ik met twee vrienden, Sharon en Jolan, naar Tiberias. Gepuzzeld met het OV, een smoezelig hostel, maar heerlijk weer. We hebben het graf van Maimonides bezocht (een grote Joodse filosoof), uit eten geweest langs het meer van Tiberias, de 'shrine van Shu'aib' bezocht (een grote profeet van het Druzisme), geslenterd langs de winkels in de stad en op de tweede dag gingen we naar Tsfat. Deze stad ligt hoog op een berg, is het centrum van de Kabbala en stikt van de kunstenaars. Wandelen in deze stad betekend vooral veel trappen beklimmen of afdalen, maar de nauwe straatjes zijn heel gezellig. Bovendien zit er op elke hoek een galerie waar je binnen kunt lopen, dus we hebben veelvuldig kunst bekeken. Maar wat me nog het meest bij staat van deze trip zijn de leuke gesprekken met twee kunstenaars. Te veel om allemaal op te schrijven, maar erg boeiend. Na deze dagen reisde ik terug naar Nes Ammim om mijn ouders te ontmoeten. Mijn vrienden bleven nog twee dagen.

23-25 april: ik kwam om tien uur thuis. Snel nog even slapen, want om drie uur 's nachts kwamen mijn ouders met hun huurauto'tje aan in Nes Ammim. Dikke knuffels, maar ook vlot naar bed. Bijpraten deden we pas de volgende dag toen we in de auto stapten en gingen toeren langs de grens met Libanon. Schitterende uitzichten over de kuststrook, mooie doorkijkjes in het dal door/onder de Queshet Cave. Al toerend belandden we in Tsfat waar we snel een broodje aten. Vandaar keerden we om en reden we weer terug om in Nes Ammim aan te schuiven bij de Erev Shabbat maaltijd. 's Avonds pakten we nog een terrasje langs de kust in Akko. De volgende dag stapten we opnieuw in de auto om natuurpark Gamla te bezoeken op de Golan hoogvlakte.

Net voor Tiberias maakten we een tussenstop bij de kliffen van Arbel. Een berg die eruit ziet alsof hij in tweeën gespleten is. En vanaf de top loopt de bergwand dus steil naar beneden. Wilde ik al eens bekijken sinds ik er jaren terug een foto van gezien had. Vervolgens via de zuidkant, via een snelsteigende weg met veel haarspeldbochten, de Golan op gereden. Eenmaal bij Gamla werd ons uithoudingsvermogen flink op de proef gesteld. Vooral die van papa. Omdat we ook graag de ruines van de stad Gamla wilden zien, besloten we het klauterpad naar beneden te nemen. Een steile afdaling van één kilometer over rotsblokken en tussen het struikgewas door. "Voor ervaren wandelaars". Wij overschatten onszelf wel vaker als het om bergpaden gaat, dus inmiddels zijn we dat misschien ook wel.... ;-) Het was onze bedoeling om de terugweg via het rolstoelpad te nemen, zodat we het rustig aan konden doen. Na een veilige afdaling bleek echter dat deze route gesloten was. De enige weg terug, was de steile berghelling. Na flink wat drinken en uithijgen besloot paps maar meteen weer terug te gaan. Omdat zijn conditie te wensen overlaat had hij meer tijd nodig dan mams en ik. Wij gingen dus nog door om de ruines te bekijken, en paps begon op zijn eigen tempo aan de klim. Toen wij ruim een uur later boven aankwamen, was hij net vijf minuten boven en hadden we even tijd nodig om bij te komen. Het was warm, zweterig en vermoeiend, maar ook erg mooi. Na het uitpuffen stapten we weer in de bloedhete auto (die gelukkig van airco voorzien was) en reden rustig richting Tiberias. Daar pikten we Sharon en Jolan op en reden vervolgens naar Rosh Pinna om lekker uit eten te gaan. Prijziger dan ik me herinnerde (en dan de Lonely Planet schrijft), maar nog net zo lekker aten we bij Rafa's. Gezellig gekletst en erg leuk dat mijn vrienden en ouders elkaar ontmoetten.

De laatste dag bezochten we Nahariya, pakten we een terrasje en deden we boodschappen bij de supermarkt in Regba en aten we een flinke sandwich bij Mr. Donuts & mrs. Pizza. En daarmee kwam er een eind aan het bezoek, want Jeruzalem wachtte op hen. Opnieuw dikke knuffels, maar nu vergezeld van een aantal tranen. Dag!! Fijne vakantie nog.

Vervolgens waren daar een aantal werkdagen en toen, van 30 april-2 mei was daar het Jerusalem seminar. Met ongeveer twintig Nes Ammimniks hadden we een studieweekend in Jeruzalem. Onze gids gaf vooral veel informatie over het feit dat bijna alles in Jeruzalem een 'tussenin' is. Tussen hemel en aarde, tussen hemel en hel, tussen minderheid en meerderheid, tussen oost en west, tussen... en ga zo maar door. Dat maakt het een unieke, interessante, maar ook zeer complexe stad. We bezochten diverse plekken en moesten ons soms bescheiden kleden omdat we orthodoxere wijken bezochten.

Bijzonder moment tijdens de trip was het begroeten van de shabbat bij de Westelijke Muur. Want voor mij was het ook begroeting van mijn ouders, een aantal kennissen van Christenen voor Israel, maar ook Aafke!! Wat een verrassing om haar daar te zien. Een week later zou ze naar Nes Ammim komen, maar nu was ze daar opeens al. Heerlijk om de shabbat te beginnen met mijn ouders en vrienden.

Na het seminar was daar opnieuw een werkweek met idioot lange werkuren. Op de 7e mei kwam Aafke naar Nes Ammim. De eerste twee dagen moest ik nog gewoon werken, maar tussen de ochtend en avonddienst dienst door was er tijd om naar het strand te gaan, haar rond te leiden door het dorp, boodschappen te doen bij de Faisal en natuurlijk om lekker bij te kletsen over ons wel en wee. Op zondag 9 mei namen we de trein naar Ben Gurion, om daar ook Maaike te ontmoeten. Vandaar stapten we als drie 'independent women' in een huurauto en reden naar het warme(re) zuiden. Airco aan, cd'tje in de speler en flink wat flessen water om ons voor te bereiden op de woestijn. Op de plaatst van bestemming nog bijna vastgelopen op de geulen in de weg, maar gelukkig ging het net goed. En Be'erotayim, ons bedoeïenenresort, was weer waanzinnig. We hadden een kamer met uitzicht op de woestijn.

Nadat we ons een beetje geïnstalleerd hadden, stapten we alledrie in een hangmat en genoten van de warmte, de stilte, kruidenthee en verse limonade. Alleen de vliegen waren erg irritant. We dachten even, en dat werd ons ook verteld, dat we de enige gasten zouden zijn. Groot was dus onze teleurstelling toen er opeens een twaalf-man-grote Nederlandse familie aan kwam zetten. Gelukkig hadden we weinig 'last' van ze. Het eten 's avonds was ontzettend lekker, dus we smulden onze buiken er meer dan vol van. Extra vervelend was het dus dat ik 's nachts flink moest overgeven. We hadden bedacht dat we lekker buiten konden slapen, maar ik heb meer van het toiletgebouw gezien dan van de sterrenhemel. Boohoo! De volgende ochtend was ik dus zo slap als een vaatdoek en maakte me vooral zorgen hoe ik voldoende vocht binnen kon houden. Ik vroeg dus advies bij het personeel en dook daarna mijn bed weer in. Gelukkig kwam mijn maag tot rust en kon ik lekker bij slapen. Maaike en Aafke gingen per kameel de woestijn in, ondanks een fikse chamsien (hete oostenwind). Zij moesten de tocht alleen helaas inkorten, omdat het een zandstorm werd. De rest van de dag hingen we dus in de hangmat, dronken we kruidenthee, hadden we een lekkere lunch (tegen die tijd durfde ik voorzichtig weer een stukje brood te eten), sliepen we, lazen we onze boeken en kletsen we af en toe was. Het was vooral een hele luie dag. Halverwege de middag voelde ik me weer redelijk fit en begon weer rond te wandelen. 's Avonds hadden we opnieuw een heerlijk diner, waar ik dit keer voorzichtig van at. Na het eten zaten we nog een tijdje bij het kampvuur en genoten van de sterrenhemel.

De volgende ochtend zat onze woestijntrip er al weer op. Een stoffige auto stond op ons te wachten en al toerend gingen we dit keer richting Tel Aviv. Op aanraden van Kathinka, de manager van Be'erotayim, maakte we nog een tussenstop in Shivta; een schitterende oude stad (de ruines ervan althans) midden in de woestijn. Zeer de moeite waard.

Eenmaal in Tel Aviv aangekomen moesten we even zoeken naar het inleverpunt van de huurauto. Maaike loodste ons als een ervaren Israelische automobiliste door het drukke verkeer. We knepen 'm nog even toen ze een rondje om de auto liepen om te controleren of alles er goed uitzag, maar ze zagen niets aan de banden en doken gelukkig niet onder de auto om te checken op beschadigingen. Wie weet volgt die rekening nog wel...

In Tel Aviv vermaakten we ons met strand, terrasjes, de shoeks, luieren, kletsen, zwemmen, cocktails, de bioscoop, slenteren en zonnebrand smeren. Maar ook daar kwam een eind aan en toen moesten Aafke en ik afscheid van elkaar nemen. Opnieuw dikke knuffels.

Maaike en ik reisden met wat moeite met het OV terug naar Nes Ammim. Daar hadden we nog één dag dat ik vrij was en we samen leuke dingen konden doen. Uiteraard ontbrak een rondleiding niet. En ook wij bezochten het strand, Nahariya en de supermarkt. We gingen ook nog een middag naar Akko met Jolan, zijn zus en Sharon. Verder keken we filmpjes samen, ontbraken de massages niet, aten we ijs en hielp Maaike ook nog een beetje mee met het werk. De ochtend van het vertrek was even spannend, omdat we alweer sprake was van aswolken boven Nederland. Vol spanning namen we dus afscheid, maar gelukkig ging de vlucht 's middags gewoon door.

Al met al was het dus een enerverende maand en was de stilte op mijn weblog niet voor niets. Het was ontzettend gezellig om al deze mensen op bezoek te hebben. Bijzonder dat zij nu weten hoe mijn leventje hier eruit ziet; wie al die mensen zijn waar ik mee samen leef, hoe mijn omgeving eruit ziet, wat voor eten ik eet, wat voor werk ik doe, hoe warm het hier is, wat we doen met shabbat etcetera. En voor mij is het natuurlijk erg leuk om weer live bij te praten en elkaar weer te zien en te knuffelen. De komende maanden verwacht ik even geen bezoek, en zal ik vooral veel werken. Maar ik kijk al weer uit naar het najaar, want dan komt de volgende bezoekenreeks. Tot dan!!

Nes Ammim in bloei

2010-04-18T20:48:00.000+02:00

Een kleine impressie van al het schoon dat hier bloeit.

Meer foto's volgen gauw in mijn fotoalbum.

After Pesach Blog

2010-04-07T16:04:00.000+02:00

Pesach overleeft! Het was een drukke week, maar het was ook leuk. De voorbereidingen waren eigenlijk zwaarder dan de week zelf. De gasten waren in feeststemming; vriendelijk, behulpzaam en heel tevreden over de service. Tijdens het laatste diner kregen we een staande ovatie!

Maar het was aanpoten. Acht dagen lang 165 gasten in en rond het guesthouse is een drukte van jewelste. De dining hall gonst van het geluid (dat ik zelfs 's nachts in bed nog in mijn hoofd hoorde). Niet alleen de dining hall, maar ook het terras en de lobby zaten vol gasten. De ene dag ontbijt en diner, soms alleen lunch en diner. Soms een buffet waarbij de gasten zelf hun eten opschepten, maar ook drie keer dat we hen aan tafel serveerden. En dat is een hele klus. De tafels waren mooi gedekt en er werden vier gangen geserveerd. Eerst vis, daarna soep, vervolgens het hoofdgerecht (vlees en warme groenten) en tenslotte het dessert. De tafels waren al vol met alleen het servies, maar er werden ook nog eens zeven à acht salades op tafel gezet, dus soms was er gewoon geen ruimte meer over. En dan een weer rennen tusen de dining hall en de keuken om de schalen met het eten te halen en de gasten op hun bord te serveren. Af en toe de schalen hoog boven het hoofd houden om tussen alle mensen door te kunnen lopen (vooral loslopende kinderen zijn een uitdaging) en in de opperste concentratie ook nog zorgen dat je vriendelijk blijft kijken. En nadat ze de ene gang op hebben, als een gek de gebruikte borden/kopjes/bestek afruimen om plaats te maken voor de volgende ronde. Oppassen dat de schaal met hete soep niet scheef boven iemands nek hangt, dat je geen gladde, vieze borden uit je hand laat glijden tijdens het afruimen, dat je het zware dienblad (vol salades) goed blijft balanceren als je er bij iedere tafel een schaaltje afhaalt. Maar als deze beproevingen heb ik goed doorstaan, dus ik kan zeer tevreden terugblikken. Ik kreeg zelfs het compliment dat mijn hebreeuws vooruit ging en dat ik altijd lachend aan het werk was. :-D

Achter de schermen was het soms een chaos en riepen we elkaar van alles toe om de vaart in te houden (yalla yalla). Maar die chaos was juist ook leuk. En als de gasten dan uitbuikten na het dessert, kwamen wij even op adem van het rennen en vliegen door zelf een dessert te eten met elkaar. Om daarna aan de grote schoonmaak te beginnen. Tafels leegruimen, afwas naar de dishwasher brengen, vieze tafellakens afhalen, tafels schoonmaken, eventueel de tafels in een nieuwe opstelling neerzetten, nieuwe tafellakens knippen, peper en zout vaatjes schoonmaken, wachten op schoon servies om de tafels te dekken voor de volgende dag, buffet veranderen van vlees naar zuivel (of omgedraaid), vloer vegen en dweilen, schone vaat opruimen, lege flessen en vieze was wegbrengen en afvalbakken legen. Gelukkig ontbrak het niet aan teamwork en hadden we de klus vlot geklaard. Bovendien ontwikkelden we in die acht dagen een routine en taakverdeling die het allemaal nog makkelijker maakten. Aan de andere kant vreten zulke dagen een hoop energie en kostte het de laatste dagen dus meer moeite. De lontjes werden wat korter en de glimlach tijdens het werk verdween soms wel even van het gezicht. Ondanks dat was de sfeer over het algemeen goed en zijn er geen scheve gezichten ontstaan. En nu is Pesach voorbij en begint het hoogseizoen. Kom maar op! Na dit kan ik alles aan.

Bedenk wel dat Pesach ook voor ons vrijwilligers gold. Dus ook wij aten ruim acht dagen geen brood. Ook geen rijst, pasta, normale mayonaise, schitzels (de aangepaste schitzel was overigens lekkerder dan de normale variant). Ontbijt met matzes, diner met matzes; matzes met suiker, smaakloze kaas, jam, tonijnsalade, cottage cheese. Matzelasagna, matze chocoladetaart, matzeballen in de soep, matze-omelet. Nu zijn matzes niet echt vies, maar acht dagen lang een matze-dieet is ook niet ideaal. Dus toen we de laatste dag van Pesach bij de Russische winkel een vers brood kochten was het genot groot! De geur van vers brood! De textuur: knapperig aan de buitenkant, zacht van binnen. Met boter, jam of salami (ook bij de Rus verkrijgbaar). Puur genieten!! En vandaag weer pasta en rijst bij de lunch. Woohoo, Pesach is voorbij!! Back to normal.

De grote Pesach-schoonmaak

2010-03-24T21:59:00.000+01:00

Poetsen, schrobben en nog eens poetsen. Dat heb ik de afgelopen dagen gedaan. Aanstaande maandagavond begint Pesach; een joods feest waarbij de uittocht uit Egypte herdacht wordt. Het is één van de grootste feesten in Israel en het duurt zeven dagen. Volgens de traditie/voorschriften moet het hele huis dan vrij zijn van gist; brood, bier, pasta enzovoorst moeten verwijderd worden. Je kunt je voorstellen dat het in een normaal huishouden al een enorme klus is. Alle oude voorraden bij de vuilnis, alles poetsen, kiertjes schoonmaken etc. Een grote voorjaarsschoonmaak. Om hier onder uit te komen, boeken veel Israeli's daarom een vakantie buiten de deur. En Nes Ammim is één van de plekken die ze dan opzoeken. Wat natuurlijk heel positief is. Maar die grote schoonmaak geldt dus ook voor ons. Wat helaas iets minder fijn is. Want je kunt je voorstellen dat een heel guesthouse schoonmaken (kamers, dining hall, lobby, receptie, keuken en vaatwasser) nog een veel grotere klus is.

Nu ben ik gelukkig niet verantwoordelijk voor het hele guesthouse, maar de dining hall is al pittig genoeg. Ramen lappen, plinten schrobben, decoraties van de wand halen om af te nemen, tafels en stoelen soppen, voorraad in het magazijn uitmesten en opnieuw sorteren, kasten uitmesten en schoonmaken, tegelwand soppen, vloer vegen/zuigen en dweilen, planken afnemen, luchtroosters afwassen, peper en zout vaatjes legen en opnieuw vullen, dienbladen afnemen, vettigheid van de scharnieren van de deur poetsen, spinnenrag verwijderen, gordijnen wassen, rokken van het buffet wassen en opnieuw bevestigen en dan ook nog eens extra helpen in de keuken met het schoonmaken van alle metalen schalen. Vandaag was bovendien de supergrote schoonmaak, want er kwamen een aantal afgezanten van het rabbinaat om al het servies en bestek kosjer te maken: alles werd in kokend water gedompeld en sommige zaken zelfs met een vlammenbrander onder handen genomen. Vervolgens moest alles weer gedroogd worden, en dat is geen kattenpis met zo'n tweehonderd stuks van alles.

Inmiddels heb ik zoveel uren gedraaid (dagen van tien of zelfs 11,5 uur) dat ik volgende maand flink wat overuren heb. Op zich lekker, maar Pesach moet nog beginnen en dat beloofd ook nog heel wat werk. Ik laat het allemaal maar over me heen komen. Hopelijk kan ik voor die tijd nog even wat slaap in halen. Want ondanks lange dagen, ben ik 's avonds nog tot laat aan het kletsen of filmpjes aan het kijken of blogs aan het schrijven. Anders bestaan mijn dagen echt alleen uit slapen, eten en werken, maar een beetje sociaal leven wil ik natuurlijk wel houden. Dat heeft alleen tot gevolg dat ik korte nachten maak en mijn lontje dus ook iets korter wordt. Positief blijven valt me af en toe redelijk zwaar en ik moet meer moeite doen om een glimlach op mijn gezicht te toveren. Maar ja, zo gaat dat. Het harde werken geeft ook weer saamhorigheid en ik heb de boel nog nooit zo schoon gezien. Always (try to) look at the bright sight...

Mijn volgende blog volgt waarschijnlijk na Pesach en voor jullie na Pasen. Bij deze dus alvast vrolijk Pasen toegewenst!!

Suzy says hi

2010-03-15T10:09:00.000+01:00

Dag lieve vrienden,

De inspiratie voor een lange blog ontbreekt. Wat voor jullie nog bijzonder is, is voor mij al dagelijkse kost geworden. Na twee maanden gaat het leven hier ook gewoon zijn gangetje. Met leuke momenten, minder leuke momenten, goed weer, slecht weer, werkdagen en vrije dagen, films kijken, boeken lezen, belastingaangifte doen, buiten zitten... Het wordt voor mij dus steeds lastiger om te bedenken wat nou echt interessant is om jullie te vertellen.

Laat ik maar beginnen met het weer, want daar zijn Nederlanders altijd in geinteresseerd. De laatste week hebben we hier de chamsien; een warme oostenwind. De lucht hangt vol stof, we kunnen de omliggende heuvels nauwelijks zien (de foto is van voor de chamsien) en het is drukkend warm. De ene dag is het iets beter dan de andere, maar de temperaturen liggen rond de dertig graden. Helaas is het zwembad nog niet open, dus we zoeken verkoeling in de schaduw of binnen. Het is belangrijk om veel te drinken, want de hoofdpijn slaat snel toe. Helaas is dat voor mij nog best een opgave, want ik ben niet zo'n drinker. Volgens de voorspellingen wordt het vanaf morgen koeler. Eerlijk gezegd vind ik dat niet vervelend; dan kan ik weer in de zon zitten en is het werken ook een stuk aangenamer.

Afgelopen weekend was voor mij tot nu toe het drukste weekend in de dining hall. We hadden honderd gasten voor het ontbijt. Flink aanpoten dus, maar het is nog niets vergeleken met Pesach. Dan verwachten we rond de 165 gasten!! Enerzijds zie ik uit naar deze dagen, want het moet een hele belevenis zijn. Maar ik zie er ook een beetje tegenop. 'k Zal in ieder geval blij zijn als het weer voorbij is.

Qua uitjes is het iets rustiger. Een week of twee geleden zijn we een dag naar Tel Aviv geweest. We hebben een dag lang door de stad gelopen om de geschiedenis te ontdekken van deze jonge stad en de architectuur van met name de Bauhaus-stijl. Erg leuk en interessant, dus Tel Aviv staat nu ook op mijn verlanglijstje om nog eens langer te bezoeken. Komend weekend ben ik weer vier dagen vrij. Zaterdags ben ik uitgenodigd voor een bar mitswa, de overige dagen moet ik nog een invulling geven. Mogelijk ga ik richting het meer van Galilea. Dat ga ik vanmiddag bedenken. Nu ga ik eerst mijn kamer opruimen.

Oh, via deze weg wil ik iedereen die kaartjes/brieven/mailtjes stuurt trouwens bedanken. Het is erg leuk en goed om bericht uit NL te krijgen. Keep it up!

Korte samenvatting

2010-02-28T20:30:00.002+01:00

Drukke dagen, rustige dagen, lusteloze dagen, zeer actieve dagen, reisdagen, werkdagen... In de afgelopen periode zijn ze allemaal langsgekomen en hebben ze ervoor gezorgd dat mijn blog blanco bleef.

Gisteren ben ik teruggekomen van een vierdaagse trip naar Jeruzalem. Met een collega en twee van haar vrienden reisden we per auto naar het zuiden af. In Jeruzalem scheidden onze wegen, omdat we een ander hostel hadden geboekt. In mijn eentje door de shouks gebanjerd. Geen idee waar ik precies heen ging (en richtingsgevoel is niet altijd voldoende om je weg te vinden in de drukke straatjes van de stad), maar ik wilde vooral hard langs alle verkopers lopen. Oogcontact is funest en zelfs zonder ontkom je er niet aan dat ze je in hun winkeltje uitnodigen! Een beetje dolend bij mijn hostel aangekomen; een oud klooster aan de Via Dolorosa. Ook daar een half uur rondgedoold na de rondleiding op zoek naar mijn kamer. Wat een gangen!! Vervolgens op een terrasje mensen gekeken en gerelaxt. 's Avonds plannen gemaakt voor de overige dagen en vroeg mijn bed in gedoken. Ik was nogal moe in de voorgaande dagen, dus het bed was een verademing. In de dagen die volgde bezocht ik de muren van Jeruzalem met de organisatie Never be Silent (bidden voor de vrede van Israel en Jeruzalem), liep ik door de tunnels onder de Westelijke Muur, slenterde ik door het Israel museum en bekeek daar de Dode Zee rollen, bezocht ik het Tempelinstituut met drie reizigers uit NL en VS die ik ontmoette op de muren, onderhandelde ik diverse keren een goede prijs in de shouks voor rokken en cadeautjes, bekeek ik aandachtig de tentoonstelling in de Tower of David, begroette ik de shabbat bij de Westelijke Muur (a.k.a. Klaagmuur), kletstte ik met twee Arabische dames in de housekeeping van het hostel en met een Israelische beveiliger bij de Tower of David, bad ik bij de Westelijke Muur, at ik lekkernijen in de Armeense, Christelijke, Joodse en Moslim wijk, keek ik uit over en wandelde op de daken van de oude stad, praatte en reisde ik veel met drie hostelgenoten uit Duitsland/Belgie/Egypte, verbruikte ik een paraplu in het Israelische noodweer (regen, hagel, onweer en wind; bijna Hollands), droogde ik dagelijks mijn schoenen, werd ik Facebookvrienden met mijn hostelgenoten en had ik een handeltje kunnen beginnen met mijn oorbellen, die nogal in de smaak vielen bij de juweliers in de shouks. Al met al was het een zeer geslaagd weekend en heb ik leuke nieuwe mensen ontmoet; Het voordeel van alleen reizen. En nog steeds heb ik niet alles gedaan wat ik wilde doen in Jeruzalem en heb ik nog meer ideeen opgedaan voor een volgend bezoek. Handig dat ik hier nog een lange tijd blijf...

In de dagen voor mijn Jeruzalemtrip was ik vooral erg moe. Lome/warme dagen, afscheid nemen van collega-vrijwilligers, afscheidsfeestjes op de late avond, 's avonds werken en 's morgens vroeg op... Het leven in Nes Ammim is op de één of andere manier intensief en de avonden gezellig. Te vaak te laat naar bed en toch altijd weer vroeg op om te werken. Een lekker ritme moet ik nog vinden, maar dat is lastig met onregelmatige werktijden. Gelukkig ook hier en daar een vrije dag zodat ik even op adem kan komen.

Zoals beloofd ook nog een kort verslag over de dialoogdag met Joodse en Arabische jongeren. Uiteindelijk waren er twee Arabische jongens en vier Joodse. Een klein groepje, maar dat kwam het gesprek ten goede. Waar wij als vrijwilligers redelijk neutrale gespreksonderwerpen bedacht hadden, kwamen de jongeren zelf met pikantere onderwerpen als veiligheid, gelijkheid, de toekomst, samenwerking en controles. Alle zes waren ze erg open-minded en vonden ze ontmoeting en gesprek met de ander erg belangrijk. Daardoor waren er niet veel onenigheden. Er was veel respect en begrip voor elkaars beleving van de situatie en dat was wel heel bijzonder om te zien. Zo zwart-wit wordt dus niet overal gedacht en haat en nijd heerst dus niet in elke Jood/Arabier in Israel. De bereidheid tot dialoog was volgens hen overigens wel erg uitzonderlijk vandaag de dag. Er werd genoemd dat veel Israeli's in angst leven voor 'de andere kant' en dat het moeilijk is om die angst te doorbreken. Onderlinge contacten worden dus ook niet makkelijk en veel aangegaan. Veel Israeli's hebben de hoop op verandering opgegeven en berusten als het ware in deze scheiding van bevolkingsgroepen en ze hebben leren leven met de constante dreiging van geweld. Ik vond dat zo'n trieste opmerking! Eind van de dag keken we gezamenlijk terug en kwamen tot de conclusie dat het erg goed was en dat een vervolg wenselijk is. Dus we hopen over een aantal maanden weer bij elkaar te komen, hopelijk met meer jongeren.

Voor nu laat ik het erbij. Jullie zijn weer een beetje op de hoogte en details volgen wel in mails en skype-gesprekken. Foto's volgen gauw!

Time flies

2010-02-09T11:20:00.001+01:00

Het lijkt alsof ik hier al maanden ben, maar vanmorgen realiseerde ik me dat het nog geen volle maand is. En ik ontdekte dat mijn vorige blog al een week geleden is, terwijl het veel korter geleden lijkt. Ik moet bekennen dat ik de dagen hier een beetje kwijt ben. Het feit dat zondag de eerste werkdag is werkt daar flink aan mee, maar ook de onregelmatige werkdagen husselen de boel door elkaar heen. Ik heb zojuist twee dagen gewerkt en ben nu weer vrij. Dan werk ik weer twee dagen en ben dan weer twee dagen vrij. Omdat ik dat een beetje teveel vrij vind, ga ik vanmiddag toch wat uurtjes maken. Pesach komt eraan (en dan is het hier topdrukte), dus al het servies en bestek moet geteld worden. Een rotklus lijkt me, maar het moet toch gebeuren. Beetje jammer als je tekort hebt natuurlijk... Komende dagen hebben we geen/nauwelijks gasten, dus ook dan ga ik alles tellen en de keuken van de dining hall een beetje uitmesten. Mijn voorgangster vertrekt eind volgende week, dus dan neem ik het over en kan het gaan indelen/bestieren zoals ik wil. Veel veranderingen zal ik niet aanbrengen, maar het is toch handig om alles nog eens goed te verkennen.

Afgelopen zaterdag was ik vrij en ben ik met twee collega-vrijwilligers naar Akko geweest. Op de fiets langs de snelweg gereden, en eerst de Bahai Gardens bekeken. Bahai is een religie, sinds 1844. Zowel in Haifa als Akko hebben ze een heiligdommen, de plekken waar de oprichtiger en zijn voorloper begraven zijn. Mooi aangelegde tuinen, heel sereen. De idee van de religie klinkt mij vooral heel humaan en algemeen in de oren. Daarna zijn we doorgefietst naar de oude stad van Akko. Omdat mijn collega-vrijwiligers het stadje al gezien hadden, inclusief alle toeristische sites, hebben we vooral lekker rondgewandeld. De shoeks bekeken, wat dingetjes gekocht, gegeten op een terrasje aan zee, een moskee bezocht, op de muren gewandeld en daarna weer terug.

Een geslaagde dag en vooral ook erg leuk om er even tussenuit te zijn. Nes Ammim is maar heel klein en als je er dan weg gaat heb je het gevoel dat je de echte wereld weer even ziet. Vorige week zijn we met een groepje naar de bioscoop geweest in Haifa. Althans, we gingen eerst naar de bios in Haifa, maar daar was de zaal al vol. Toen zijn we ergens anders naartoe gegaan. Immense zaal, immens scherm en we zaten op de tweede rij. We gingen naar Avatar in 3D, een grootse spectakel film met veel special effects. Gelukkig hoefden we niet op de ondertiteling te letten, want nu moesten we onze hoofden al regelmatig van links naar rechts bewegen om alles mee te krijgen. Ondanks dat voor mij voor herhaling vatbaar.

Aanstaande vrijdag komt er een aantal Joodse en Arabische jongeren naar Nes Ammim en gaan we als jongere vrijwilligers met hen in gesprek over het leven in Israel, over tradities, religie etc. Voor zover ons bekend hebben deze Joodse jongeren nooit persoonlijk contact gehad met Arabische jongeren en vice versa. Ik ben heel benieuwd hoe de ontmoeting zal lopen en wat voor onderwerpen aan bod komen. In een volgende blog vertel ik daar wel wat over.

Verder ben ik plannen aan het maken voor en tripje van 24 t/m 27 februari. Waarschijnlijk ga ik naar Jeruzalem. Ik moet nog even kijken of ik alleen reis of dat een collega-vrijwilliger mee gaat. Omdat ik er natuurlijk al een keer geweest ben sla ik wat standaard bezienswaardigheden over. Aan de andere kant is er zoveel te zien, dat ik lang niet genoeg heb aan vier dagen. Maar we hebben nog een jaar, dus ik kom er vast vaker...

Ook is het leuk dat ontmoetingen met vrienden en familie al dichterbij komen. Van de week geregeld dat mijn ouders twee nachten komen logeren in april, gehoord dat mijn broer een paar dagen in Israel komt in maart en plannen aan het maken om een vriend te ontmoeten in die paar vrije dagen eind februari. Leuk om weer wat mensen van thuis te zien!

Goed, nu ga ik lunchen. Dag!

Ditjes en datjes

2010-02-02T09:42:00.000+01:00

Omdat ik de afgelopen dagen vooral veel gewerkt heb een keer geen bericht over mijn bezigheden. Gewoon wat weetjes en eigenaardigheden van mijn wel en wee:

Op alleen mijn benen heb ik al ruim twintig muggenbulten. Vannacht heb ik er zelfs beroerd van geslapen., dus ik moet gauw ergens iets als Prrrikweg zien te halen.

In de afgelopen week ben ik verhuisd naar mijn barrak. En het is hier warmer dan in het Pilon huis. Mijn buren menen dat het door hun warmte komt ;-). Paars en roze voeren opnieuw de boventoon en ook de Wall of Fame is weer in volle glorie te bewonderen. Foto's volgen gauw.

Het stikt in Nes Ammim van de poezen en katten. We voeren ze elke ochtend en sterilliseren ze ook... Mr. Nielson is de 'huiskat' van de Nine Doors.

Ook al zijn we hier een kleine en hechte gemeenschap, het is misschien beter om een beetje afstand te houden de komende dagen. Er zijn al twee mensen met griepverschijnselen en een derde met een fikse verkoudheid.

Er zijn hier regelmatig harde knallen te horen in de omgeving. Vermoedelijk militaire oefeningen. De ramen trillen dan in de sponningen. Soms hoor je geen knal, maar trillen de ramen wel opeens. Freaky! Wanneer het ook nog onweert kan ik soms moeilijk onderscheiden of het de donder is of een militaire oefening.

Ik heb van de week mijn eerste kledingaankoop in Israël gedaan: een warm capuchonvest, die van binnen gevoerd is met zo'n überzacht knuffelstofje. Lekker warm voor 's avonds

's Morgens en 's avonds hebben we hier een broodbuffet. 's Middags eten we warm. Omdat het broodbuffet vaak hetzelfde is, is het een uitdaging om te varieren. Ik eet veel kwark met cornflakes/muesli en jam.

Sommige werkdagen zijn erg lang. Zo heb ik gisteren 12,75 uur gewerkt. Doe ik dan ook een beetje zelf moet ik toegeven. Aan het eind van zo'n dag heb ik pijnlijke voeten en zodra ik ga zitten kriebelen ze heel erg.

Ik weet het melk- en vleesbestek en servies goed uit elkaar te houden in de dining hall. Gelukkig is dat duidelijk apart gezet in de keuken, dus ik heb nog geen vergissingen gemaakt.

Afgelopen vrijdag werkte ik op shabbat in de dining hall. Dat is een feestje! Gezinnen zingen en klappen voor en na het eten. Hele leuke sfeer.

Israëli's zijn erg vriendelijk, maar maken er echt een zootje van aan tafel. Ze pakken heel veel eten, maar laten bijzonder veel staan. De Duitsers daarentegen eten keurig hun bord leeg en vragen zelfs waar de afwas heen gebracht mag worden.

De verschillende nationaliteiten hebben ook hun eigen eetgewoonten. Komkommer, tomaat, olijf en paprika gaan er bij de Israëli's prima in 's morgens. Ze drinken ook heel veel melk in hun koffie. De Europeanen moeten niet zo veel van hebben van al die groentes en drinken juist heel veel koffie. En Mustafa (één van de koks) maakte gisteren speciaal voor de Duitsers een appel-walnoot-kaneel salade, omdat 'de europeanen heel erg van appels en ander fruit houden'. En dan ben ik echt een Europeaan, wat bovenstaande salade gaat er bij mij heel goed in ;-)

Op shabbat werken sommige dingen net even anders: zo heeft de koffiemachine een speciale hendel, wordt de verwarming van het buffet via een timer geregeld, zijn warmhoudkaarsen eigenlijk niet toegestaan (we schipperen soms een beetje, want koud eten is ook niks natuurlijk) en worden het tosti-apparaat en broodrooster niet gebruikt. Je moet het even weten...

Het is fijn om langere tijd achter elkaar in de dining hall te werken. Ik begin een systeem te krijgen in hoe ik de boel opruim en klaarmaak voor de volgende ronde. Het wordt al een beetje mijn toko, dus ik zie dat 'hoofd dining hall' wel zitten.

Ik leer de Israëlische hitsongs al een beetje kennen. Meeneuriën lukt al, nog even en ik kan meezingen :-D

In de week van 22 februari heb ik vier dagen aaneengesloten vrij. Dan wil ik een tripje plannen. Binnenkort concretere plannen maken.

Die spierballen komen er zeker wel. Tijdens mijn verhuizing mocht ik een kijkje nemen in de oude troep voorraad (zie het als een gratis kringloopwinkel) en daar vond ik gewichten. Ben nu heel trouw elke dag een paar keer mijn spierballen aan het kweken. Kijken hoe lang ik het volhou. Bovendien ben ik natuurlijk al heel sterk en schuif ik grote metalen kasten zelf aan de kant. Miss independent zit diep in me ;-)

Vorige week heb ik gekeken voor een fiets. Een hele leuke knalroze variant gezien voor 550 shekel (zeg 100 euro). Heeft alleen geen versnellingen en dat is hier wel makkelijk. Voor 1200 shekel heb ik de fiets met versnellingen maar dat is eigenlijk boven mijn budget. Heb dus nog niet besloten wat ik doe.

Vandaag ben ik dag vrij. Morgen weer werken in de dining hall en daarna ga ik voor het eerst in de keuken helpen: groenten snijden. Afgelopen zondag heb ik een middag bij de vaatwasser gewerkt.

Vandaag is het mooi, zonnig weer, dus daar ga ik van genieten. De komende dagen wordt het weer kouder.

Als ik terug kom ben ik een multitalent: schoonmaken, bloemschikken, serveren, afwassen en groenten snijden wisselen elkaar hier in hoog tempo af.

Mijn handen worden steeds ruwer van al het schoonmaken. In de dishwashing werkte ik met zo'n stalen schuursponsje, dus ik had allemaal losse velletjes aan mijn vingers. Straks heb ik mama-handen :-)

Ik mis een stel gympen. Gelukkig heb ik die al klaargezet voor mijn ouders om mee te nemen, maar misschien moet ik die toch eerder over laten komen. Ik heb alleen mijn zwarte ballerina's (waar ik op werk en die inmiddels al blaren hebben veroorzaakt) of mijn bergschoenen. Gevolg is dat ik vooral op mijn teenslippers loop. Waar ik trouwens ook het lekkerst op werk. Alleen dat staat niet echt netjes in de dining hall.

Ik ben heel blij met alle muziek die ik heb meegenomen op mijn laptop. Luister het bijna continu als ik op mijn kamer ben.

Geen last meer van heimwee. Ik heb het erg gezellig hier met de andere vrijwilligers. Veel leuke grappen, maar ook goede gesprekken tot middernacht.

Internet werkt hier in de Nine Doors minder goed dan in het Pilon huis. Gelukkig lukt het tot nu toe wel om te Skypen. We'll be in touch!

Veel lichamelijk werk

2010-01-23T20:55:00.002+01:00

De eerste week in Nes Ammim zit er al weer op. En wat voor één. Oef... Ze hadden me al gewaarschuwd voor veel lichamelijk werk. Dat heb ik geweten ook! Maandag begon ik in de dining hall. Zeven uur starten, want om half acht opent het ontbijtbuffet voor de gasten van het guesthouse. Het eerste half uurtje werd ik geholpen, daarna moest ik het zelf zien te rooien. We hadden maar vier gasten deze ochtend, dus dat moest te doen zijn. Alles dus keurig klaar, maar de gasten kwam maar niet. De verveling sloeg toe; zitten, wachten, grapjes maken met Menachem (de kok), Hebreeuwse woordjes leren die van pas komen in de dining hall (sakin=mes, masleg=vork, lechem=brood, chalav=melk, zeetiem=olijven, sjevisiem=pruim(en), rieba=jam etc.), de keuken een beetje verkennen. Kwart voor tien waren ze er nog niet, terwijl om tien uur het buffet weer sluit. Uiteindelijk hebben we ze uit bed gebeld... Nadat ze klaar waren de boel weer afgeruimd en schoongemaakt en toen alweer vrij. Van twaalf tot zes rustig aan gedaan. Om zes uur weer werken, nu om een Nederlandse groep reizigers te bedienen. Grappig om meteen Hollandse gasten te ontvangen. Zo ging de eerste werkdag redelijk rustig voorbij. Maar dag twee was al anders. Want alleen het ochtendbuffet opdienen en afruimen maakt geen hele werkdag. De middag was dus gereserveerd voor schoonmaken. Vloer vegen, vloer dweilen, tafels dekken, ramen zemen. Om kwart voor vier was ik klaar en had ik het ook wel aardig gehad. Vooral zere voeten. Omdat er op woensdag en donderdag geen gasten waren werd ik ingezet in de housekeeping, kamers schoonmaken dus. Samen met een Nederlandse vrijwilligster die net een dag eerder aangekomen was en een tijdje als vutter kwam (vutters zijn 55-plussers die maximaal drie maanden in Nes Ammim werken), haalde ik op donderdag bedden af, maakte ze opnieuw op, veegde vloeren, dweilde vloeren, poetste badkuipen en schrobde toiletten. We hadden de vaart er flink in en gingen veel te snel. Op de ochtend hadden we het werk voor de hele dag al klaar. Dus konden we door met het werk voor de volgende dag. Nog meer kamers. Om half vier was de pit er al lang uit. Mijn voeten deden zó'n zeer! Ik was kapot! Als iemand iets gemeens tegen me gezegd had, had ik in huilen uit kunnen barsten zo moe was ik. Dus ik strompelde naar mijn kamer, plofte in bed en heb eerst anderhalf uur geslapen. Daarna kwam ik met pijn en moeite uit bed, nam een douche en ging naar de eetzaal voor mijn avondeten. Vrijdag waren er minder kamers schoon te maken en moesten we vooral extra bedden opmaken en de gangen van de het guesthouse schoonmaken. We deden rustiger aan, en kwamen zo prima de dag door. Lekker gewerkt! En toen was het alweer weekend. Althans, nu wel. De roosters varieren nogal, dus niet alle vrijdag en zaterdagen zal ik vrij zijn. Volgende week moet ik bijvoorbeeld op die dagen werken, maar ben ik al wel vrij op woensdag en donderdag. Maar ik hoor ook vrijwilligers die zes dagen op rij werken. Genoeg uren te maken dus...

Ondanks het weekend, ging mijn wekker vrijdag al heel vroeg. Om zes uur stond ik naast mijn bed, kleedde ik me aan en vulde mijn rugtas met zonnebrand, flesjes water, een extra vestje, teenslippers en een zonnebril. Om half zeven zat een aantal slaperige hoofden aan de ontbijttafel, broodjes te smeren voor de lunch. We gingen op excursie naar Beit Alfa, Beit She'an en Belvoir. Met drie auto's vertrokken we uit Nes Ammim en reden (met omwegen) naar Beit Alfa. Daar bezochten we de opgravingen van een oude synagoge. De mozaiekvloer van de synagoge is heel mooi bewaard gebleven en via een filmpje werd de geschiedenis van de synagoge toegelicht. Een uur later hadden we het gezien en stapten we weer in de auto's. De omgeving was schitterend. Mooie bergen, alles groen. Ik wilde al die bergen wel beklimmen (mezelf daarmee nogal overschattend...)! De volgende stop was Beit She'an. De opgravingen van het oude Beit She'an zijn heel uitgebreid en erg mooi om te bezichtigen. Het stadje is in Romeinse, Byzantijnse, Ottomaanse en nog veel meer handen geweest en van die verschillende tijden zijn vondsten gedaan. De Romeinse cardo (hoofdweg) is duidelijk te zien, het theater, het badhuis, heel veel zuilen, en een tell waren in volle glorie te bewonderen. Veel foto's gemaakt en lol gehad. De tell, een zelf opgeworpen heuvel die steeds groter is geworden doordat er telkens bovenop gebouwd werd door de verschillende heersers, konden we beklimmen en gaf een schitterend uitzicht over de opgravingen, maar vooral ook over de Jizreelvallei en de Jordaanvallei. Helaas was het niet zo helder, maar zelf nu was het adembenemend mooi.

Na een lunch in Beit She'an vertrokken we met een uitgedunde groep (vier mensen haakten af om naar Jeruzalem te reizen), naar fort Belvoir. Opgravingen van een kruisvaardersfort. De opgravingen zelf waren nu niet zo spectaculair, maar de rit ernaartoe des te meer. Het fort lag op een berg met weids uitzicht over de Jordaanvallei. Een kronkelende weg leidde ons hoger en hoger en gaf ons opnieuw een mooie kijk op de omgeving. Ik had er wel uren kunnen zitten genieten van de zon, de warmte en de weidsheid van het land. Maar ook aan dit bezoek kwam een einde, want we moesten weer terug naar huis om tijd te zijn voor Erev Shabbat. Dus al toerend reden we terug naar Nes Ammim. De weg was voor mij bekend, want we reden door de streek waar ik vorig jaar met Ruben en Marlies op vakantie was. En daar stak de eerste vlaag van heimwee de kop op...

Eenmaal terug in Nes Ammim sloeg de heimwee nog iets verder toe. In de loop van de week was er namelijk post van thuis aangekomen met daarin kaartjes en foto's van een hoop lieve mensen. Terwijl ik die las en bekeek, alleen op mijn kamer, wilde ik dat ik al die mensen even op kon zoeken. Maar helaas, dat zit er niet in.

Gelukkig heb ik me hier ook 's avonds prima vermaakt deze week. Zondag deed ik voor het eerst mee met de bijbelstudie-/bidgroep die een aantal jongeren met elkaar vormen. Fijn om hier jongeren te ontmoeten waarmee ik mijn geloof kan delen. Dinsdagavond Narnia gekeken op mijn laptop. Donderdagavond was er een baravond, waar we met elkaar een drankje dronken en gezellig kletsten over ons wel en wee. Vrijdagavond vierden we een verjaardag van één van de vrijwilligers. En tussen al deze dingen door klets in met jan en alleman hier in Nes Ammim en met de mensen in NL via Skype.

Vandaag ik voor het eerst bij de Feisal geweest, de Arabische supermarkt in de buurt. Boodschapjes gedaan als smaakjesthee, stroopwafels (!), deodorant en flesjes water. Teveel eigenlijk, maar nu ben ik maar meteen klaar voor de komende vier weken. Verder uitgeslapen, nieuwe foto's online gezet, boek gelezen in de zon en een leuke kerkdienst gehad. Genoeg energie opgedaan om morgen nog meer kamers schoon te maken.

Fotoalbum

2010-01-16T20:41:00.000+01:00

Check nu mijn fotoalbum. Zo nu en dan zijn er nieuwe kiekjes te vinden. Zie ook de link in het menu rechts op mijn weblog.

Mijn eerste dag in Nes Ammim

2010-01-15T21:14:00.003+01:00

Met het gejank van jakhalzen op de achtergrond schrijf ik mijn eerste blog vanaf Israelische bodem. Wat een heerlijke eerste dag heb ik achter de rug. Zoveel mensen ontmoet, zulke leuke dingen gedaan, zoveel lekkers gegeten en zo fijn genoten van de zomerse temperaturen, zo'n warm welkom. Maar laat ik nog even bij gisteren beginnen.

Want gisterochtend werd ik nog wakker in mijn ouderlijk huis in Noord-Holland. Een laatste douche, een laatst ontbijtje, een laatste keer het dorp uitrijden. Met weemoed, en tegelijkertijd vol gezonde spanning zetten we koers richting het zuiden. Een tussenstop in het ziekenhuis van Alkmaar voor de bestraling van paps. Nog een laatste keer gedag zeggen tegen schoonzusje Maaike (die daar werkt) en toen met een vakantiegevoel de auto in en de snelweg op. Rond tien uur rijden we weg uit Alkmaar, rond kwart over vier moet ik op Luik Airport zijn. Tijd in overvloed dus! We doen het rustig aan, stoppen af en toe, eten de meegebrachte broodjes op, luisteren een muziekje en genieten van het besneeuwde landschap. Dat kan nog maar eventjes, want de berichten geven aan dat het rond de 24 graden is in Tel Aviv. Vol verwachting klopt mijn hart...

Om half twee komen we aan op Luik. Véél te vroeg en op Luik is bitter weinig te beleven. Maar we drinken koffie en thee, paps en mams zoeken de parkeerkosten uit voor hun eerstvolgende reis naar Israel en we kijken mensen. Een kerel luistert mee met onze gesprekken en draait zich daarbij ook ongeneerd in onze richting. Een stevige dame in kostuum roept bij ons de vraag of ze ook stewardess is en de grote vraag blijft: hoeveel moet ik bijbetalen voor mijn bagage.

De hal stroomt vol met andere passagiers. Ik herinner me van de vorige keer dat er veel orthodox joodse gezinnen mee reisden. Veel kleine kinderen die lekker kunnen huilen in het vliegtuig. Met verbazing, en stiekem ook opluchting, vraag ik me lange tijd of ze deze dag niet reizen. Totdat het inchecken is begonnen en het opeens (bijna letterlijk) zwart ziet van deze gezinnen. Gezamenlijk staan we in de rij en in vergelijking is mijn koffer nog best klein. Na een tweede selectie had ik minder gepakt en toch bleek de koffer weer twee kilo zwaarder, ruim 27 kilo. Bij het inchecken blijkt dat (helaas) te kloppen, dus ik moet 56 euro bijbetalen. Ach, het is mijn uitzet voor een jaar. En aan alle koffers te zien ben ik niet de enige op wie ze extra geld verdienen...

Hoe nuchter mijn ouders en ik ook zijn, nu ik bijna door het poortje moet, rollen de tranen toch over wangen. We bidden nog met elkaar voor een goede vlucht, knuffelen elkaar extra stevig en herpakken onszelf daarna weer. We zien elkaar over drie maanden al weer. En Skype biedt tot die tijd uitkomst. Ik geef mijn handbagage af en loop door de detector. Die gaat af, ik word gefouilleerd, maar alles is natuurlijk oké. Oh ja, ik had nog wisselgeld in mijn broekzak bedenk ik me later. Nog een laatste zwaai en handkus naar paps en mams en dan is het avontuur echt begonnen. De adrenaline giert door mijn lijf en ik voel me miss independent. Zelfverzekerd laat ik mijn paspoort zien en neem plaats bij de gate. Nog eventjes geduld.

Mijn plekje in het vliegtuig blijkt helemaal voorin te zijn, op de rij met veel beenruimte. En naast het raam. De ongeneerde meeluisteraar zit twee stoelen naast me. Dat belooft wat. Captain Suzie (alsof het gepland is) wenst ons een fijne vlucht en brengt ons 'up in the air'. Een traan welt op in mijn ogen en tegelijkertijd kan ik een glimlach niet onderdrukken. L'hitraot (tot ziens) Belgie en Nederland, shalom Israel!

Suzie slingert van links naar rechts met het vliegtuig en even schiet er door me heen: vrouw aan het stuur... Maar ik kan mijn eigen sekse natuurlijk niet afvallen en na wat bochten boven Luik gaan we rechtuit naar Tel Aviv. De dame tussen de ongeneerde meeluisteraar en mij verhuist een paar rijen naar achteren, dus de man en ik maken oogcontact. En daarmee start een conversatie die eigenlijk heel leuk is! De man is oorspronkelijk Israeli (joods), maar woont al sinds zijn twintigste in Amsterdam. Hij vraagt me waarom ik mijn ouders op het vliegveld achterlaat en ik vertel over mijn vrijwilligersjaar. Het doet hem deugt te horen dat Israel nog vrienden heeft. We praten over oorlog, vrede en oplossingen. Ook over het weer, het verschil tussen Haifa en Amsterdam en het eten in het vliegtuig. De ongeneerde meeluisteraar blijkt een goede gesprekspartner. Maar 4,5 uur is wel een heel lang gesprek tussen vreemden, dus na een klein uurtje zijn we wel weer uitgepraat. Buiten is het donker, binnen eet ik pasta, een broodje en een blokje 'echte' Edamse kaas. De rest van de vlucht lees ik Thulcandra van C.S. Lewis. Tegen het einde zit er een doodmoe kind in de rij naast ons. Het kleintje weet echt geen raad meer met zichzelf en begint van elke troostpoging harder te krijsen. Nou kan ik me redelijk goed afsluiten, maar dit was precies wat ik vreesde. Gelukkig weet oma raadt door haar op de arm te nemen, haar streng toe te spreken en rondjes (of eerder 'rijtjes') door het gangpad te lopen.

Om half twaalf lokale tijd (het is een uur later in Israel), landden we op Ben Gurion Airport. Captain Suzie zet het vliegtuig zo zachtjes op de grond, dat mijn buurman en ik (die net weer beginnen met praten) niet eens merken dat we geland zijn. Ik loop als één van de eersten het vliegtuig uit. Hier begint de spanning de kop weer op te steken. Want nu komt de douane en moet ik met de taxi door naar mijn hostel. De douane blikt of bloost niet als ik vertel dat ik een jaar als vrijwilliger kom. Even vraagt ze hoe ik dat doe met een visum. Maar als ik zeg dat dat ter plekke geregeld wordt, krijg ik gewoon een visum voor drie maanden en mag doorlopen. Zorg minder. Mijn babage komt ongeschonden aan. Nog een zorg minder. Eindelijk maak ik een kaartje open dat als verrassing meegegeven was door Samuel. Nice! Buiten is het dertien graden. Nog een zorg minder ;-) Ik vind meteen de taxi's. Nóg een zorg minder. Bij aankomst moet ik 140 shekel betalen. Even snel gerekend is dat zo'n dertig euro voor een rit van twintig minuten. Ik ben er nog steeds niet uit of dat redelijk is, of dat ik (ondanks de meter) belazerd ben. Ach, ook dat is eenmalig (dat denk ik dan tenminste nog).

Mijn kamer in het hostel is een zwijnenstal. Vijf andere bedden zijn al bezet, het is een meidenkamer, dus je kunt je er misschien iets bij voorstellen... De dames zijn allemaal de hort op, dus ik kan rustig mijn bedje in kruipen en slapen gaan. De eerste taal die ik op de wandelgangen hoor is, uiteraard, Nederlands... Niet geheel ongestoord, maar ook niet tot vervelens toe wakker gehouden breng ik de nacht door. Om half acht gaat mijn wekker, neem ik een douche en ga naar beneden voor een ontbijt. Daar ontmoet ik Micheal uit LA. We kletsen wat, drinken beroerde oploskoffie (zelfs ik als bijna-nooit-koffie-drinker proef dat het niet veel voorstelt) en eten geroosterd brood met mierzoete jam (dat eigenlijk geen jam mag heten). Een aantal andere duffe hoofden voegt zich bij ons en we praten wat over reisplannen en het nachtleven van Tel Aviv. En daar blijkt precies dat ik geen backpacker ben, want ik ging keurig meteen na aankomst naar bed :-)

Om negen uur verlaat ik mijn hostel weer en neem de bus naar het treinstation. Voor 37 shekel zit ik ruim twee uur in de trein. Op het perron ziet het groen van de soldaten. Het is maf om jongeren te zien, niet als student maar als soldaat. Een geweer casual om de schouder, kletsend alsof het klasgenoten zijn. Maar die verwondering duurt maar een paar minuten. Daarna kijk ik niet meer op of om van een wandelend geweer. Nog vreemder hoe snel je er aan went... De trein is keurig en heeft veel ruimte voor bagage. Erg handig, want niet alleen ik heb een grote koffer, ook de soldaten zeulen nogal wat mee. Na een mooie reis, dicht langs de kust (op vijftig meter zie ik grote witte schuimkoppen op helderblauwe golven het strand oprollen), kom ik aan in Akko. Van hier is het nog zo'n tien kilometer. Ik neem weer een taxi. Vijftig shekel vraagt de chauffeur ervoor. Onwetend ga ik akkoord (eenmaal in Nes Ammim hoor ik dat het voor 35 ook kan. Toch belazerd...). En dan, na een rit door de middle of nowhere, vind ik in dat nowhere Nes Ammim.

Bij de receptie van het guesthouse ontmoet ik allereerst één van de Duitse vrijwilligsters. Sharon, een Nederlandse, is mijn mentor de komende periode. Ze geeft me een rondleiding, stelt me aan deze en gene voor, laat mijn kamer zien en vertelt een heleboel over het de gang van zaken. Ik verblijf de eerste twee weken in het Pilon-huis. Destijds het woonhuis van één van de oprichters van Nes Ammim. Het huis heeft momenteel slechts één andere inwoner, een Duitser van middelbare leeftijd. Het is ruim, gezellig en ik heb nu nog even alles voor mezelf. Over twee weken komt mijn barrak vrij en verhuis ik naar Nine Doors, een kamercomplex (negen stuks) met een gezellige/rommelige binnenplaats/-tuin.

De lunch veheugt me: vrijdag is falafeldag! Hoe goed kan je eerste maal in Israel zijn... Smullen, en meteen gezellig met de andere vrijwilligers. Ik voel me op mijn plek en wordt warm welkom geheten. Op het mededelingenbord hebben ze een welkomstboodschap voor me geschreven en iedereen is nieuwsgierig en hartelijk. Mijn muziek- en voetbalskills worden meteen bevraagd.

Voor de middag mag ik kiezen: in Nes Ammim blijven om rustig aan te doen en uit te pakken of mee met een excursie naar House of Light in Shefar'am. Een huis waar een christelijk, arabisch echtpaar hulp biedt aan dakloze meisjes, gevangenen en hun families en een soort kinderclub houdt. Uiteraard kies ik voor het laatste. Ik heb genoeg energie en wil graag de omgeving zien en mensen ontmoeten. Ik krijg er geen spijt van. De passie van Anis en Nawal Barhoum voor de mensen die ze helpen is hartverwarmend en ze zijn bijzonder gastvrij. Op het dakterras met waanzinnig uitzicht krijgen we salades, rijst met kip, brood, humus en fruit voorgeschoteld en ook baklawa ontbreekt niet. Breakfast, lunchies, afternoon teas... Het kan niet op! Ik moet wel héél hard gaan werken... :-s Want bij terugkomst in Nes Ammim wacht ons de maaltijd van Erev Shabbat. Bijna alle vrijwilligers zijn aanwezig. Wonder boven wonder ken ik de meesten al bij naam. We zingen een aantal liederen, bidden met elkaar, breken brood en drinken wijn en hebben een gezellig maaltijd met elkaar. Ik word uitgenodigd om bij het koor te komen. Een aanbod dat ik meteen aanneem.

Na de maaltijd zingen we wat bij de piano, maar dan slaat de vermoeidheid toe. Tijd om mijn kamer op te zoeken, uit te pakken en mijn bed in te duiken. Terwijl ik richting mijn kamer loop word ik gevolgd door één van de vele poezen in Nes Ammim. Miauwend en kopjesgevend volgt ze elke beweging. Sharon komt me nog even tegemoet om me eraan te herinneren hoe laat het ontbijt morgen is. We hadden al plannen gemaakt om 's morgens richting het strand te fietsen, de omgeving even te verkennen en 's middags samen met een andere vrijwilligsters één van de Arabische dorpen in de omgeving te bezoeken. Ik bedank Sharon voor de grand-tour en het warme welkom. De mensen zijn leuk, de omgeving schitterend en ik heb zelfs al een 'eigen' huisdier (twee trouwens, als je de salamander op mijn kamermuur meetelt...). Ik ben thuis!

2010-01-13T20:20:00.001+01:00

Afscheid nemen bestaat wel en valt me ook nog eens best zwaar. Hoewel ik weet dat het alleen fysiek afscheid is en ik met iedereen contact hou via e-mail, telefoon of post heb ik toch aardig wat traantjes weggepikt en -geveegd deze week. Ik weet wat en vooral wie ik achterlaat, maar niet wat ik er precies voor terugkrijg.

Maar eerlijk is eerlijk, dat duurt naar alle waarschijnlijkheid maar even. Want morgen zit ik vol verwachting in het vliegtuig. Mijn ouders brengen me morgen naar het vliegveld van Luik. Om 18.15 uur vertrek ik en volgens de planning landen we om 23.40 uur lokale tijd (uur tijdsverschil met NL) op Ben Gurion. Hopelijk valt de controle mee en kan ik redelijk vlot met de taxi naar mijn hostel in het centrum van Tel Aviv rijden. Na een goede nacht reis ik met de trein door naar Nes Ammim. Vrijdag rond de lunch kom ik aan. De eerste twee dagen ben ik vrij zodat ik kennis kan maken met collega's en dorpsgenoten, de boel kan uitpakken en meteen shabbat vieren. De vrijdag en zaterdag zijn weekenddagen in Nes Ammim. De shabbat, die op vrijdagavond bij zonsondergang ingaat, begint met een gezamenlijke maaltijd. Ik val dus met mijn neus in de (kosjere) boter ;-). Zondagochtend heb ik een gesprek met de personnel manager en moet ik een papierwinkel invullen voor onder andere mijn visa. Maandag is dan mijn eerste echte werkdag.

Vanavond de puntjes op de i. De laatste was van de lijn, nog snel wat foto's uitprinten, belangrijke papieren in de handbagage, een weblogje en hopelijk goed slapen. Dat valt niet mee met zoveel spanning en things-to-do, maar een slaappilletje doet wonderen bleek de laatste twee nachten :-) Stiekem toch een paar in mijn bagage voor het geval ik een rumoerig hostel in Tel Aviv tref...

Geen idee wanneer mijn volgende blog volgt, maar het komt in ieder geval van Israëlische bodem. L'hitraot!

Steeds dichterbij

2009-12-24T16:25:00.002+01:00

Opeens besef ik het: over drie weken zit ik rond dit tijdstip bepakt en bezakt op mijn vliegtuig te wachten in Luik. Klaar om het avontuur aan te gaan. Wow! Wat een vooruitzicht!

De realiteit van mijn vertrek komt nu steeds dichterbij. De afgelopen weken heb ik van alles geregeld. Vanmorgen nog de Nuon en mijn zorgverzekeringen opgezegd. Een brief voor de NS ligt klaar, Vitens kan ik op de dag van mijn sleuteloverdracht bellen om de meterstanden door te geven. Nu de bagagelijst nog en het uitmesten van mijn inboedel. Waarschijnlijk is dat de grootste uitdaging...

Stiekem wist ik het al, maar ik ben toch wel een echte regelneef. Het liefst heb ik alles netjes op een rijtje. Maar in de voorbereidingen is niet alles even helder gebleken. Op sommige vlakken moet ik maar gewoon een gokje wagen en zien waar het schip strandt. Vrienden raaden me aan om me niet druk te maken, maar toch stoort het me dat ik er het fijne niet van weet.

Gistermiddag bladerde ik een aantal kranten van Christenen voor Israel door en toen besefte ik opeens dat het al zó dichtbij is. Op de kerstborrel van CvI sprak ik een aantal mensen die enthousiast op mijn plannen reageerde en iemand die zelf ook in Nes Ammim heeft gewoond, nog helemaal in de beginperiode. Het ene na het andere verhaal vertelde hij. Hij raadde me wel aan mensen om me heen te zoeken die positief met hun geloof bezig zijn, omdat dat in Nes Ammim wel eens lastig kan zijn. Niet iedereen is daar actief christen en de meningen verschillen. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga beleven. Vast en zeker ga ik mijn bijbelstudiegroep missen. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat mijn geloofsbeleving er juist intensiever van wordt. Alle gezichten één kant op is ook niet altijd stimulerend. En verschillende meningen zijn op zijn minst interessant om te delen en te bespreken.

Laatst vroeg iemand wat ik nou eigenlijk hoop te vinden in Israel. Best vreemd dat ik daar even over na moest denken. Misschien komt het omdat ik niet goed weet wat ik er van kan verwachten. Hopelijk kan ik goede contacten leggen en opbouwen met Joden en Arabieren. Leer ik een aardig woordje Hebreeuws spreken en verstaan. Ik hoop iets te proeven van het dagelijks leven in Israel, dus ik hoop dat Nes Ammim niet te veel een eilandje op zich is. Ik zou ook graag iets willen leren/ervaren van de relatie tussen Joden en christenen. Ik wil genieten van alle Israelische lekkernijen, van de waanzinnig lange zomer waarin ik continu op teenslippers kan lopen (hopelijk ben ik een beetje hittebestendig), van alle Joodse feesten, van de natuur. Eigenlijk gewoon van alles! In mijn sollicitatiebrief schreef ik wat een voorrecht het zou zijn om een jaar in Israël te wonen. Dat alleen al!!

Aftellen

2009-12-16T11:40:00.000+01:00

Over een maand zit ik in Nes Ammim! Het lijkt zo onwerkelijk. Mijn huis staat er nog, ik ga naar mijn werk, mijn agenda is gevuld met leuke afspraken en de feestdagen staan voor de deur.

Maar het aftellen is begonnen: nog 29 nachtjes slapen....

2009-12-04T08:25:00.000+01:00

't Is toch vreemd om al afscheid te nemen van een aantal mensen. Sommige mensen zie ik niet zo vaak, dus als ik dan nu met ze afspreek, is dat meteen de laatste keer voor mijn vertrek. Dan komt het toch wel heel dichtbij. 'k Heb van de week ook een uitnodiging verstuurd voor mijn uitzwaaifeestje. Nog zoiets geks. Het is tot nu toe vooral heel spannend en leuk en opwindend, maar straks komt natuurlijk ook het minpuntje 'afscheid nemen van familie en vrienden'. Maar eerlijk, ik vind het nog steeds vooral spannend en leuk en opwindend! Traantjes wegpinken doen we later wel.

Woensdag hoefde ik niet te werken, dus kon ik actief voorbereiden. Naar het gemeentehuis voor een nieuw paspoort, naar de schoenmaker om mijn wandelschoenen op te laten rekken, gelzooltjes gekocht voor in mijn werkschoenen (de overgang van kantoorwerk naar horeca kon me nog wel eens zwaar vallen), naar de bank voor nieuwe pasjes en voor het opzeggen van verzekeringen, mails verstuurd en ga zo maar door. Morgen op stap met mams om nog wat inkopen te doen (en gewoon gezellig samen tijd door te brengen). Maar mijn checklist is zo al aardig gecheckt!

De grootste uitdaging komt echter nog: een selectie maken van wat ik mee kan nemen en wat ik achter moet laten...

Met dank aan Waaijenberg Verhuizers

2009-11-24T11:01:00.003+01:00

Hoera! Het is gelukt om een opslag voor mijn inboedel te vinden. Dit was één van mijn grootste kopzorgen voor mijn vertrek naar Israel, maar via via is het gelukt. De heer Van Santen van Waaijenberg Verhuizers in Ede is bereid mijn spullen op te slaan in zijn loods. Mijn dank is zéér groot!

Israel, here I come!!

2009-11-19T13:45:00.005+01:00

Na ruim een jaar van stilte is er reden om mijn blog weer op te pakken. Mijn leven gaat over een andere boeg: vanaf 14 januari 2010 woon en werk ik in Israël. De wens om daar een tijdje te wonen leefde al langer, maar nu heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Met resultaat!Stichting Nes Ammim heeft me aangenomen voor een jaar vrijwilligerswerk. Nes Ammim is een internationaal vrijwilligersproject in het noorden van Galilea. In 1960 is het dorp opgericht door een christen en een jood, als teken van solidariteit met het Joodse volk. Tegenwoordig richten ze zich ook op de dialoog tussen christen, jood en moslim.

In het dorp wonen 30-50 vrijwilligers uit diverse landen (Nederland, Duitsland, Zwitserland, etc.). Zij runnen met elkaar een guesthouse en het dorp met alle faciliteiten. Mijn taak wordt in eerste instantie meehelpen in de eetzaal van het guesthouse: buffet klaarzetten, tafels dekken, afruimen en afwassen en schoonmaken. Totaal ander werk dan ik tot nu toe heb gedaan, maar ik zie er naar uit.

Naast 43 uur werk in de week heb ik twee uur per week studie. Verschillende onderwerpen komen aan bod zoals hedendaags Jodendom, relaties tussen joden, christen en moslims, Joodse feestdagen en nog veel meer.

Hopelijk leer ik heel veel over het Jodendom, lukt het om contacten te leggen met de lokale bevolking, kan ik het dagelijks leven in Israël ervaren en misschien krijg ik iets meer inzicht in het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Verder wordt het vast heel leerzaam op persoonlijk vlak: nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe werkzaamheden, weinig financiële middelen en noem het maar op. Zelfs tijdens de voorbereidingen (die nog maar net begonnen zijn) leer ik dingen over mezelf, dus dat belooft nog wat... ;-)

Hou mijn weblog in de gaten en neem eens een kijkje op http://www.nesammim.org/

Sifra

2008-10-06T17:19:00.003+02:00

Welkom

2008-09-29T21:32:00.003+02:00

Hoera!

Sebastiaan en Maaike zijn papa en mama van

Sifra Renate

Ik mag me de trotse tante van nog een nichtje noemen.

Ik kan niet wachten om haar te bewonderen.

Nog 1 nachtje slapen... Tot morgen lief, klein meisje!

Emotionele achtbaan en rare dansjes

2008-08-04T16:02:00.003+02:00

Een emotionele achtbaan is wat sterk uitgedrukt, maar vandaag is een rare dag. De dag begon heerlijk vanwege de wetenschap dat ik vakantie heb. Dat op zich is al een beetje dubbel, want officieel ben ik werkeloos. Vorige week rondde ik mijn baan bij Diverse City af. Ontzettend jammer, want het was heel gaaf en het zijn erg leuke mensen daar in Rotterdam. Toch een heerlijk begin van de dag, want een paar weken vakantie is natuurlijk nooit verkeerd. Tegelijk was er iets van spanning, want ik kon elk moment een telefoontje verwachten van Youth for Christ over mijn sollicitatie van vorige week. Toen had ik een gesprek in de tweede ronde en ik was zelf erg tevreden over hoe het ging. Ik maakte een serieuze kans. En inderdaad, rond half elf ging mijn telefoon en was het YfC. Helaas, ik was het niet geworden. De andere kandidaat had net wat concretere ideeën. Het was nipt en een hele moeilijke keus, maar ze hadden toch voor de andere kandidaat gekozen. Balen! Daar ging mijn mooie vakantiedag. Ik had zo gehoopt op deze baan. De functie was leuk, de mensen waren leuk, de locatie was leuk, en ook leuk: dan had ik echt een maand vakantie gehad, zonder dat ik me zorgen hoefde te maken over sollicitaties. Met dat ene telefoontje viel die droom dus in duigen. Balen! Aan de andere kant ben ik er nuchter over. Ik vertrouw erop dat God me op de juiste plek zet en Hij heeft dus blijkbaar een ander plekje voor me in gedachten. Ik heb hard mijn best gedaan en meer kan ik niet doen. Veel tijd om er over na te denken had ik trouwens toch niet, want ik had weer een rijles. En dat was weer erg leuk, want het ging heel goed. Ik heb er erg veel lol in, het einde komt in zicht nu mijn instructeur het voorzichtig over mijn examen heeft en bovendien was ik aan het eind best een beetje trots op mezelf. Voor het eerst is de motor geen één keer uitgevallen. Aangezien dit al de 19e les was (x 2 uur) mag ik eigenlijk niet trots zijn, maar toch... Zojuist heb ik zelfs een raar dansje op mijn kamer gedaan. Alle energie moest er uit denk ik, want op één van de nieuwe nummers van Coldplay deed ik een Footloose-achtig dansje (weet ik ook alleen maar van Will&Grace...). In ieder geval heel vreemd en zeker niet bestemd voor het grote publiek. Alleen, zoals hier, als een vage omschrijving ;-)

Fijn, ik heb vakantie!

Wauw!

2008-07-29T17:00:00.001+02:00

Ik kan hier niets meer aan toevoegen. Lees hier het verslag van de Diverse City actieweek in Delft. God is aan het werk!

Even een dringende oproep. Zegt het voort!

2008-07-22T12:41:00.001+02:00

Stop talking, start helping

Weet jij nog niet wat je volgend schooljaar gaat doen? Of ken jij iemand die nog twijfelt? Dan is Diverse City misschien wel iets voor jou.

Diverse City (DC) is onderdeel van Youth for Christ. DC wil jongeren motiveren om Jezus zichtbaar te maken in hun stad. Om dit doel te bereiken organiseert DC actieweken en -weekenden waarin jongeren ook daadwerkelijk uitgedaagd worden om de handen uit de mouwen steken. Het motto van DC is dan ook ‘stop talking, start helping!’

DC zoekt tien enthousiaste jongeren die zich per augustus een jaar lang vrijwillig willen inzetten om deze actieweken te organiseren. Een jaar wonen en werken in het bruisende Rotterdam waarbij je jezelf inzet voor een ander.

Wat houdt het in?

Als projectmedewerker ben je medeverantwoordelijk voor het bereiken van de projectdoelstellingen. Hierbij wordt je begeleid door de stafmedewerkers van DC en zul je samenwerken met de afdeling Marketing & Communicatie van YfC in Driebergen. Drie dagen in de week ben je bezig met promotie- en wervingsactiviteiten onder jongeren ten behoeve van de actieweken en –weekenden. De overige twee dagen zet je jezelf actief in voor de wijk door middel van vrijwilligerswerk en krijg je training op het gebied van christelijk leiderschap.

Wie zoeken we?

We zijn op zoek naar jongeren tussen de 20 en 25 jaar oud. Je hebt een afgeronde HBO-opleiding op het gebied van communicatie, evenementenmanagement of de sociale sector of hebt een vergelijkbaar werk- en denkniveau. Je bent goed in staat om in een team te functioneren en je bent in staat om je werk op een gestructureerde manier vorm te geven. Je onderschrijft de doelstelling van YfC en je bent actief betrokken bij een kerkelijke gemeente.

Wat bieden wij?

We bieden de projectmedewerkers een uitdagende baan binnen een organisatie die zich snel ontwikkelt. Als medewerker krijg je veel kansen om te leren en te groeien, zowel vakinhoudelijk als persoonlijk. Je krijgt één dag in de week training op het gebied van christelijk leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Je maakt vrienden voor het leven. Je werkt en woont samen met je teamgenoten in het bruisende Rotterdam. Daarbij wordt je onderdeel van een netwerk van gedreven mensen die actief zijn in het jongerenwerk. DC verzorgt de huur van je kamer en je basisverzekering. Daarnaast krijg je een kleine toelage voor je dagelijkse boodschappen.

Meer informatie

Wil je meer informatie over deze functie of wil je je aanmelden als projectmedewerker? Laat het even weten, dan zorg ik dat je met de juiste persoon in contact komt.

Prince Caspian

2008-07-07T20:49:00.005+02:00

Oooooohhh! Wat is 'ie mooi! Zowel de film als de hoofdrolspeler ;-)

Ik heb 'm vorige week in de bioscoop gezien en ik zou het liefst met iedereen mee gaan die hem nog gaat bekijken. Echt weer zo'n film waar je jezelf in verliest, waarbij je het gevoel hebt dat het echt bestaat en je als het ware zelf terug naar de realiteit gaat op het moment dat de lichten aan gaan in de zaal. Zo'n film die je kriebels in je buik geeft en die je nog de hele avond blijft voelen. Op naar de volgende Narnia-film!

Superscholieren

2008-07-03T17:17:00.003+02:00

Deze week ben ik als DC-medewerker betrokken bij de maatschappelijke stage. We zitten deze week op het City College in Rotterdam. Vier klassen van VWO4 leerlingen gaan deze week aan de slag in sociale projecten. Vanaf 2011 verplicht voor alle leerlingen, nu nog op eigen initiatief van de school. Maandag begonnen we met een training en dat viel de leerlingen erg zwaar. Ze zagen het nut er niet echt van in en hadden bovendien hele andere vakantieplannen voor deze week. Als team vreesden we het ergste voor de rest van de week.

Dinsdag begonnen we met verschillende projecten: wandelen met bejaarden, helpen op de kinderboerderij, helpen met leeslessen op een basisschool, plannen van een wijkfeest, ontwikkelen van een wandeltocht langs religieuze instellingen in de wijk en een verhalenboek maken met interviews met wijkbewoners. Die laatste drie activiteiten duren de hele week en ik begeleid de laatste twee groepjes. Bijzonder om te zien hoe gemotiveerd die luitjes dinsdag aan de slag gingen. Meteen bellen voor interviews, achter de computer duiken om routes te bepalen en informatie te zoeken over de verschillende religies. Ze zaten vol goede ideeën en toonden bovendien erg veel doorzettingsvermogen. Drie uur wachten tot de congierge tijd had voor een interview, spontaan de supermarkt binnenlopen om de manager te interviewen en zelf bellen naar een aanhanger van het Hindoeïsme om toch maar dat gesprek te krijgen.

Vandaag moesten de artikelen in een concreet product gegoten worden. Gaaf om te zien dat de vormgevers er helemaal voor gingen en dat de rest van de groep geboeid toekeek hoe ze bezig waren, laaiend enthousiast over en trots op de proefdrukken die ze maakten. Van negen uur 's morgens tot half vijf vanmiddag waren ze bezig. Eigenlijk is de dag om half drie afgelopen voor de leerlingen, maar ze wilde van geen stoppen weten. Terwijl het lokaal leegstroomde zaten er nog drie meiden keihard te werken aan de afronding van hun verhalenboek.

Morgen sluiten we de week af met een knallend wijkfeest. Daar presenteren de leerlingen ook de wandeling en het verhalenboek. Dat laatste wordt ook nog eens aangeboden aan iemand van de deelgemeente. Misschien zien de wijkbewoners of de toeristen het boekje binnenkort wel liggen bij de gemeente. Super wat die luitjes hebben neergezet! Ik ben gewoon onwijs trots op ze. Klasse!!

Gezocht

2008-06-25T15:59:00.000+02:00

Weet iemand nog een leuke baan per augustus/september?

Vingervlugheid; zó mooi!

2008-05-30T11:04:00.001+02:00

2008-05-28T17:08:00.003+02:00

Eindelijk heb ik mijn eigen laptop. Niet zomaar één, maar een echte Apple MacBook. Hij is mooi, hij is goed en er kan zo ontzettend veel mee. Wat een verschil met mijn vorige pc die nog uit het stenen tijdperk stamde. Deze Mac is een jaartje oud, maar is nog helemaal gaaf en netjes. Volgens Ruben (die er natuurlijk veel meer verstand van heeft dan ik) is het echt een super goede Mac. Ik ga er zo van genieten!

Weet je dat de lente komt?!

2008-04-18T09:29:00.002+02:00

't Is lente en dat merk ik niet alleen aan het vroege vogeltjeskoor en uitlopende blaadjes. Mijn humeur is stukken beter. Ik ben actiever, ik schaterlach en blijkbaar straal ik ook nog. Mijn agenda staat bol van de afspraken met vrienden, vriendinnen en familie. Zo had ik van de week een gezellige date met Marlies en Maaike. We hebben uitgebreid pannenkoeken gegeten en daarna heel ontspannen een chickflick gekeken. Gisteren ontmoetten Martha en ik elkaar na lange tijd weer eens in een restaurantje in Utrecht. Het was als vanouds. Onder het genot van het gerecht Macho Nacho en een zalig dessert van Australian-ijs kletsten we bij over oud-collega's, trouwplannen, leuke films en mooie mannen. Bij het verlaten van het restaurant deden onze buiken zeer. Misschien van het vele eten, maar het schaterlachen heeft er zeker ook aan bijgedragen.

Wat een heerlijkheid! En dan te bedenken dat de lente nog maar net begonnen is... Wat een vooruitzicht!

2008-04-13T17:34:00.004+02:00

Het weekend bij mijn ouders kreeg een heel andere invulling dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Ik was al zeker twee maanden niet in mijn ouderlijk huis geweest. Ik had er zin in om weer bij te kletsen, te relaxen en misschien nog iets leuks te doen in de omgeving. Ik kwam vrijdag aan en na het eten gingen we nog even naar de stad. Tijdens de koffie vroeg mijn moeder wat ik de rest van het weekend wilde doen. Toen ik daar geen concreet antwoord op had, grapte ze dat we dan misschien een dagje naar Luxemburg konden gaan. Zij grapte, maar mijn vader en ik namen het bloedserieus. Wat een goed voorstel! Lekker vroeg vertrekken, toeren over de snelweg en in Luxemburg zelf mooie wandeling maken. Mams had direct spijt van het voorstel, maar kon ons enthousiasme niet meer wekken met andere voorstellen.

Gevolg: om half vijf ging de wekker, om half zes zaten we in de auto en na vijf uur rijden kwamen we aan in het plaatsje Echternach. Oude tijden herleefden en vakantieherinneringen kwamen ons voor ogen. Het Mullerthal, daar moesten we zijn voor een mooie wandeling. Dus na nog een half uurtje rijden parkeerden we de auto en maakten we ons klaar om in de benen te komen en de frisse buitenlucht in te ademen.

Grote rotsblokken begroetten ons, de eerste groene blaadjes lachten ons toe en een kabbelend riviertje klonk als muziek in de oren. We klauterden er op los en paps fotografeerde het ene bloemetje na de andere. Na een uur wandelen zat het er alweer op. Niet dat we niet verder zouden willen, maar mijn vaders knie is niet meer wat het ooit geweest is. Bovendien hadden we honger en wilden we de meegebrachte lunch verorberen. Maar niet op een willekeurige parkeerplaats. Dus we toerden nog een half uurtje in de omgeving en vonden toen boven op een heuvel een mooie picknicktafel. Alsof die er voor ons neergezet was. Kleedje erop, broodjes erbij en smullen maar. Vervolgens onder het genot van zonnestralen en fluitende vogels onze vervolgroute op de kaart bekeken. Via de als 'bijzonder mooie weg' gemarkeerde wegen zouden we naar Dinant rijden.

En het waren bijzonder mooie wegen! Vergezichten vanaf de heuveltoppen, uitlopende bossen in de dalen, roofvogels in de lucht en herten in de velden. Het zonnetje fleurde bovendien alles op en we hadden het niet mooier kunnen treffen. Rond half vijf kwamen we in de Dinant aan. We hadden zin in koffie, dus zochten een terrasje uit langs de Maas. De bediening was slecht, maar de cappucino heerlijk. En het was een welkome afwisseling na de lange autorit. Het zat er alleen nog niet op. We waren tenslotte nog maar in Belgie en we moesten nog terug naar Nederland.

De tijd voor toeren was voorbij, dus kozen we een route via de snelweg. Nog een klein stukje langs de Maas rijden en daarna de vaart erin. Via Luik en Maastricht Nederland in gereden. Na Eindhoven nog even een stop gemaakt voor het avondeten en toen vlot naar huis. Het was een heerlijke dag, maar ons bed lonkte. Elf uur waren we thuis. Moe maar voldaan legden we ons hoofd op de kussens. Nog even nagenieten in dromenland.

Vakantie voorpret

2008-04-03T16:33:00.002+02:00

Een vakantie op zich is natuurlijk ontzettend leuk, maar de voorpret zeker niet minder! Aafke en ik gaan het laatste weekend van april samen een weekendje naar Duitsland. We reizen met de trein naar Keulen en reizen nog iets verder naar het zuiden tot het dorpje Moselkern. Idillisch gelegen langs de rivier de Moezel. Daar verblijven we drie nachten in zo'n typisch Duits huis: witte muren, donkerbruine balken, bloembakken aan het balkon. En met een beetje geluk hebben we uitzicht op kasteel Eltz of de Moezel zelf natuurlijk. Nog even bikkelen (en ons Duits oefenen) en dan vier dagen genieten en relaxen.

Autoloze nachtrust

2008-03-26T14:28:00.002+01:00

Ik zou graag zeggen hoe leuk ik mijn rijlessen vind, maar het komt er niet makkelijk uit. De lessen zelf zijn wel leuk, maar ik hou er slapeloze nachten aan over. Ik begrijp er niets van!

Inmiddels heb ik zo'n tien lessen gehad en krijg ik regelmatig te horen dat het goed gaat en dat ik vrij gemiddeld vorder. Geen reden dus om me zorgen te maken. Ik heb ook niemand aangereden, ben niet in de berm beland en kan over het algemeen goed met de rest van het verkeer mee komen. Hoe kan het dan, dat ik 's nachts om het half uur verstijfd wakker schrik? Ik droom over boze automobilisten die bijna achterop mij rijden omdat ik mijn motor af laat slaan bij het stoplicht. Over fietsers die verschrikt in mijn koplampen kijken als ik te hard aan kom rijden. Of ik heb het gevoel dat ik op de rotonde uit bocht vlieg omdat ik het sturen nog niet onder de knie heb. Dan schrik ik wakker, met verstijfde benen omdat ik krampachtig probeer te remmen of mijn koppeling op laat komen. Langzaam ontspan ik me en val weer in slaap. Maar na een half uurtje zit ik met hetzelfde scenario. Gelukkig schrik ik telkens precies op tijd wakker en heb ik dus ook in mijn slaap geen ongelukken gemaakt. Maar ik zou liever in een diepe, rustige slaap verzonken zijn. Ik heb al van alles geprobeerd om er vanaf te komen. Mijn lessen vervroegd (tot tien uur 's avonds rijden is natuurlijk niet echt slim), tv kijken, boek lezen, iemand bellen om erover te praten, gewoon een uur niks doen of een muziekje luisteren. Maar niets helpt. Ook al heb ik nog een hele dag om andere dingen te doen, ik blijf onrustig slapen. Mijn instructeur maakt zich zelfs al zorgen.

Zit het gewoon in mijn aard om dingen 's nachts te verwerken (daar heb ik tot voor kort eerlijk gezegd niets van gemerkt) of zit er een diepe psychologische reden achter? Mocht jij het antwoord weten dan hoor ik het graag, want ik zie uit naar een autoloze nachtrust.

Lost in Lost

2008-02-01T19:59:00.000+01:00

Wat een start van het weekend! Lekker eten en twee afleveringen van Lost kijken. De eerste twee afleveringen van het vierde seizoen. In Nederland nog niet op tv, maar lang leve internet, want nu kunnen het downloaden uit Amerika. Het is al weer even geleden dat ik heb gekeken, dus ik moet wel weer even goed nadenken wat er allemaal gebeurd is. Maar de eerste aflevering is een soort compilatie van de serie tot nu toe, dus dat komt wel goed. Oh, de spanning die bij deze serie zit! En zoveel mensen vinden er niets aan. Ik begrijp er niets van. Ik vind 't geniaal en ga de komende maanden weer met veel plezier Lost-avondjes plannen. Oehoeoeoeoe!!!

Ben trouwens ook heel benieuwd naar de film Cloverfield. Een film die gaat over een aanval op New York door een of ander monster. De hele film is gemaakt als een soort home-video. De film is gemaakt door de schrijver van Lost, dus dat moet iets goeds zijn. Binnenkort maar een bioscoopje pikken...

Sollicitatieperikelen en vakantiekriebels

2008-01-24T17:28:00.000+01:00

Toch grappig dat ik na lange tijd pas weer berichten op mijn blog zet, maar het opnieuw over solliciteren gaat. Ik ben dinsdag dus twee keer op gesprek geweest, maar er is helaas nog niets concreets uit gekomen. Het waren twee hele leuke gesprekken en ik hoop dat het leuke dingen voor de toekomst oplevert. Ik ben sowieso tot en met februari nog aan het werk bij Randstad. Ik vermaak me er gelukkig nog prima en er is nog genoeg te doen dat ik ook met plezier oppak.

Ondertussen beginnen de vakantiekriebels de kop op te steken. Ik hoor een hoop mensen in mijn omgeving over hun vakantieplannen. Voor de meesten is het overigens een huwelijksreis. Echt iedereen gaat trouwen! Ongelooflijk!! En dan gaan ze dus niet gewoon op vakantie, maar dan zijn het van die super lange reizen naar verre, exotische oorden als Bali enzo. Mijn hartje gaat al sneller slaan, maar ik moet nog zien of er dit jaar een vakantie in zit. Ik moet namelijk ook verhuizen deze zomer en mijn gespaarde centjes kan ik daar dus wel erg goed voor gebruiken. We zullen het zien.

I'll keep you posted!

Long time no see

2008-01-20T20:42:00.000+01:00

Helloooo, het is echt al heel lang geleden dat ik serieus iets berichtte op dit weblog. In de afgelopen maanden is er genoeg gebeurd, maar tijd en inspiratie om hierover te bloggen was er telkens niet. En ik heb eerlijk gezegd nog steeds niet bijster veel inspiratie, maar ik hoorde dat sommige mensen nog steeds met regelmatig een kijkje komen nemen en telkens teleurgesteld zijn als er niets nieuws staat. Dat kan ik natuurlijk niet langer laten gebeuren. Daarom bij deze een poging om deze weblog weer een beetje leven in te blazen.

De afgelopen maanden zijn voor mij druk bezet geweest met werken bij Randstad Uitzendbureau. Een professionele, gezellige club mensen die streven naar het beste. Een mooi streven, maar ik ben er na twee maanden achter gekomen dat het werk niet bij mij als persoon past. Ik vind het jammer dat het zowel voor mij als voor mijn nieuwe collega's niet is geworden wat we ervan verwacht hadden. Ik ben vol goede moed en enthousiasme in deze functie gestapt en had zin in de uitdaging die het me bood. Maar na een aantal weken merkte ik al dat ik niet helemaal mezelf was en dat het karakter van het werk me niet gelukkig maakte. Na lang wikken en wegen en praten met vrienden en familieleden heb ik de knoop doorgehakt en ga ik stoppen. Ik ben nu dus weer op zoek naar een nieuwe baan en zoek in eerste instantie weer in de richting van televisie. Dat is oud en vertrouwd en trekt me toch wel heel sterk. Aanstaande dinsdag twee sollicitaties en hopelijk zit daar meteen wat leuks bij. In de tussentijd rond ik mijn zaken bij Randstad af, zodat zij ook tijd hebben om een vervanger voor mij te zoeken.

Hele leuk gevolg van mijn werk bij Randstad is dat ik eindelijk begonnen ben met autorijlessen!! Het was er waarschijnlijk nog steeds niet van gekomen als het niet gevraagd werd voor mijn werk. Ik heb vorige week mijn eerste les gehad en het was ontzettend leuk! Anderhalf uur gereden: beetje oefenen met sturen, met schakelen en verder gewoon over de grote weg gereden. Vond zelf dat het goed ging en mijn instructeur vond dat ik het voor een eerste les ook niet slecht deed. Morgen mijn tweede les en binnenkort ook beginnen met de theorie. Wish me luck. Ik hoop dar ik een snelle leerling ben en gauw mijn papiertje op zak heb.

Nou, dit waren eigenlijk de twee belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen tijd. This is it for now. Met een beetje geluk plaats ik te komende tijd weer vaker een berichtje. Blijf in ieder geval komen. Thanks!

2008-01-01T17:48:00.000+01:00

Gelukkig nieuwjaar!!

Even een update

2007-11-18T18:48:00.000+01:00

Jaja, het is al weer een tijdje geleden dat ik geblogd heb. Drukke weken achter de rug. Ik ben inmiddels twee weken bezig als intercedente bij Randstad. Leuk om te doen, maar ook erg intensief. Allemaal nieuwe dingen en indrukken natuurlijk. Tot nu toe bevalt het wel, hoewel het echt heel anders is dan redacteur zijn. Even wennen dus.

Verder druk geweest met het Isreality-weekend en Ronduit. Niet zo'n goede start naast je nieuwe baan, maar het waren wel hele leuke weekenden. Isreality was supergezellig, maar ook erg vermoeiend. Marlies en ik deden de catering en da's echt wel een hele klus als je voor 40 personen moet zorgen. Het is gelukkig wel gelukt en volgens mij ook goed bevallen bij de gasten. Inhoudelijk ook weer mooie dingen gehoord. Wil je meer weten, dan moet je maar even naar www.isreality.nl of je moet het gewoon vragen.

De komende weekenden zien er weer wat rustiger uit, hoewel alle feestdagen ook weer voor de deur staan. Tot die tijd hard werken, een heleboel nieuwe dingen leren en als het goed is een begin maken met rijlessen. Op m'n werk hebben ze gevaagd of ik er mee wil beginnen. Goede stok achter de deur... Wish me luck!

2007-10-25T15:30:00.000+02:00

www.b-naive.com

Ik heb een baan!!!

2007-10-10T16:38:00.000+02:00

Yep, de verveling slaat toe...

Update

2007-10-08T16:19:00.000+02:00

Zoals gevraagd een update... Ik dacht al een tijdje dat het tijd was voor een nieuw berichtje, maar eerlijk gezegd is vorig bericht nog best actueel. Het is me nog niet gelukt om een nieuwe baan te vinden. Mede doordat ik zelf niet goed weet wat ik wil. Tv maken vind ik nog steeds leuk, maar de 'omstandigheden' eromheen ben ik redelijk beu. Ik ben me dus ook op andere functies aan het orienteren. Zo heb ik gesolliciteerd als management-assistent en heb ik bij Randstad geinformeerd naar de mogelijkheid om intercedent te worden. En ik heb informatie aangevraagd voor toeristische opleidingen. Af en toe voel ik me een beetje een ongeleid projectiel. Ik heb een brede interesse, maar dat maakt het er niet makkelijker op. Had ik maar een duidelijke passie, dan wist ik waar ik voor zou gaan.

Studentenleven

2007-09-07T10:59:00.000+02:00

Tja, daar zit ik dan. Uitgerust van mijn vakantie, maar nog steeds niet terug in mijn normale ritme. Mijn nieuwe baan laat nog op zich wachten. 'k Heb wat lopen bij de NCRV, maar moet daar nog van horen. En verder probeer ik hard te zoeken naar andere leuke vacatures. Ergens voelt het alsof ik weer in mijn studentenleven ben beland. Ik heb afspraken en dingen die gedaan moeten worden, maar ik doe alles op mijn eigen tijd. En om dit nog eens compleet te maken, zit ik regelmatig op school om gebruik te maken van internet! Haha, wie had dat gedacht. Mooi toeval: ik zie net een van mijn oude leraren lopen, maar dan ook nog eens met de man die bij de EO zo'n beetje mijn buurman was!! Hihi... Nou ja, ik lach er nog om, maar ergens hoop ik toch echt dat ik heel snel weer gewoon een werkende vrouw ben. Is op heel veel vlakken toch een stuk aangenamer. Wish me luck!!

Vakantieperikelen

2007-08-31T21:20:00.000+02:00

Hihi, leuk om te horen dat zoveel mensen met het raadsel aan de slag zijn gegaan! Uiteindelijk geloof ik er niets van dat slechts 2 procent dit raadsel op zou kunnen lossen. Of ik ben omgeven door allemaal zeer intelligente mensen (kan natuurlijk ook, want soort zoekt soort ;-)

Ondertussen zijn er een paar weken voorbij en zit mijn vakantie er dus ook weer bijna op. Nog een weekendje en dan begint het normale leven voor mij ook weer. Nou ja, normaal... Vanaf maandag ben ik een werkzoekende. Eerst ee afspraak bij het CWI en vervolgens sollicitatiebrieven schrijven en connecties bellen en mailen. Ja ja, na twee jaar aaneengesloten werken heb ik nu ook de pech dat ik niet meteen een andere baan kon vinden. Help me hopen dat ik gauw een nieuwe baan vind.

Gelukkig heeft bovenstaande totaal geen effect gehad op mijn vakantiegevoel. Ik heb er nauwelijks bij stilgestaan en de keren dat ik het deed kreeg ik geen onrustige gevoelens. Eindelijk gewoon een paar weken vrij waarin niets hoeft en van alles kan en mag. Mijn vakantie begon met het Flevo festival en was zoals altijd weer heerlijk! Goede muziek, leuk gezelschap, vrij mooi weer en een lekker ontspannen sfeertje. Normaal is het de afsluiting van mijn vakantie, dit keer de opening. En dat beviel eigenlijk net zo goed! Na Flevo een paar dagen thuis geweest en daarin een soort aaneengesloten rendez-vous met mijn huisgenoten. Eerst Wilma, vervolgens Tjerk (hoewel Wilma en Sytze ook nog even langs kwamen om gezamenlijk de allerlaatste GillmoreGirls aflevering te kijken) en nog een dag later met Sytze. Super om elkaar weer eens te zien!! Vervolgens was het zover en ging ik samen met Aafke naar Limburg. Maastricht was puur genieten! Veel terrasjes, veel winkelstraten (maar weinig aankopen!), veel lekkere dingen en verder fantastische basilieken, bijzondere grotten en goed gezelschap (niet onbelangrijk natuurlijk!!) Na drie dagen in de stad hadden we ook nog twee dagen op het platteland gepland. Lekker gewandeld, gechilled in de hangmat en een bioscoopje gepakt ('Because I said So' is een aanrader). En mijn vakantie sluit ik weer af in Ede. Gisteren gezelligheid met Marlies en Maaike, vandaag op Maud passen en komend weekend nog een bezoekje aan familie in Noord Holland. Hmmm... Nog even goed afsluiten!

Einstein raadsel

2007-08-14T09:58:00.000+02:00

De afgelopen uren heb ik mijn hersens aardig laten kraken met het volgende raadsel. Het is bedacht door Einstein en hij beweerde dat 98% van de mensen het niet kan oplossen. Zowaar, ik hoor bij de 2% die het wel kan! Ik sta perplex (en ben natuurlijk best heel trots). Laat je het weten als jij er ook bij hoort? Succes!!

Er zijn vijf huizen in vijf verschillende kleuren. In ieder huis woont iemand met een verschillende nationaliteit. De vijf personen drinken ieder iets verschillend, roken allemaal een ander type sigaar en hebben ieder een verschillend huisdier.
Een iemand heeft een vis. De vraag is: wie?

Aanwijzingen:

De Brit woont in het rode huis.
De Zweed heeft honden als huisdier.
De Deen drinkt thee.
Het groene huis staat naast en links van het witte huis.
De eigenaar van het groene huis drinkt koffie.
De man die Pall Mall rookt houdt vogels.
De eigenaar van het gele huis rookt Dunhill.
De man die in het middelste huis woont drinkt melk.
De Noor woont in het eerste huis.
De man die Blends rookt woont naast degene die katten heeft.
De man die een paard heeft woont naast degene die Dunhill rookt.
De persoon die Blue Master rookt, drinkt bier.
De Duitser rookt Prince.
De Noor woont naast het blauwe huis.
De man die Blends rookt heeft een buurman die water drinkt.

Terugkerend ritueel

2007-08-10T12:46:00.000+02:00

Ik kan het bijna gaan copy-pasten, maar ik schrijf er toch maar weer een nieuw berichtje over. Na het weekend hoef ik nog maar drie dagen te werken en dan zit het er weer op. Dan heb ik eerst een tijdje vakantie en dan moet ik weer een nieuwe baan zien te vinden. Het is een terugkerend ritueel, waar ik dit keer extra veel moeite mee heb. Het is nu al de zoveelste keer in twee jaar en ik kan mezelf er niet tot nauwelijks toe zetten. Mijn hoofd is sowieso eerst ingesteld op vakantie en wat daarna komt zie ik dan wel. De aanvraag voor een uitkering gaat vermoedelijk weer de deur uit, hoewel ik hoop dat het opnieuw niet nodig blijkt te zijn. Straks mijn cv nog maar eens rondsturen en hopen dat daar nog reacties op komen. 'Niet geschoten is altijd mis', is mijn motto op mijn werk, dus dat moet ik ook maar toepassen op mijn sollicitaties. Wish me luck (en een fijne vakantie ;-)!

Pipowagen

2007-07-27T13:24:00.000+02:00

Eindelijk nemen mijn vakantieplannen concrete vormen aan. Leuke vormen vooral! Na lang wikken en wegen, beraadslagen en piekeren besloten niet naar het buitenland te gaan, maar gewoon in eigen land op vakantie te gaan. Niet uitgebreid, gewoon een paar nachtjes. Maar wel met ontzettend goed gezelschap: Aafke!

Het is vanmorgen helemaal rondgekomen. Vrijdag 24 augtus vertrekken we naar Maastricht, waar we drie nachten overnachten in een bed&breakfast. Ik heb vernomen dat er een of ander evenement met lekker eten is, dus we hadden het niet beter kunnen plannen ;-)

Maandag reizen we vervolgens iets naar het noorden, om ons in het Limburgse plaatsje Puth nog twee nachten te laten verwennen in een bed&breakfast. En niet zomaar eentje: we slapen in een pipo-wagen! Kijk die plaatjes nou! Heerlijk! Dat wordt puur genieten!!

Foto's van www.hetsfeertje.nl

Watersnood

2007-07-09T13:26:00.000+02:00

Een brief van ons waterleveringsbedrijf: u heeft een achterstallige betaling en dient deze binnen zeven dagen te voldoen. Doet u dit niet, dan wordt uw water afgesloten.

...

Pissig op mijn huisgenoot, die deze rekeningen hoort te betalen, maak ik netjes het geld over via internet.

...

Midden in de nacht met mijn duffe hoofd naar het toilet. Doorspoelen en handen wassen. Hé?! Waarom houdt het water opeens op?!

OH NEE! Ik had toch zeven dagen de tijd? Ik heb het toch overgemaakt? Shit, is er iets mis gegaan? Darn, het is ook nog zondag dus ik kan ze vast niet bellen. Oh en nou heb ik ook niet gedoucht gisteravond. Mijn haar is één grote smeerboel en ik wil morgen ook nog naar de kerk. Dan kan ik dus maandag pas bellen en voor dat ik dan weer water heb ben ik nog verder. Stomme huisgenoot! Die laat de rekeningen liggen, laat mij ervoor opdraaien en zij is nu aan het feesten in Turkije!

...

Met gevoelens van woede, machteloosheid en wanhoop probeer ik weer in slaap te vallen. Het lukt niet. Dan maar even radio luisteren. Na een uur val ik weer in slaap.

...

De wekker gaat. Langzaam kom ik weer terug in het land der levenden. Ik hoor een stem en besef me dat mijn radio nog aanstaat. Het vage gebrabbel zet mijn hersens aan het werk en vervolgens hoor ik de nieuwslezer zeggen '...huishoudens in Ede zonder water wegens een kapotte waterleiding...'

...

Halleluja!! Het is alleen maar een kapotte waterleiding! Heerlijk wakker worden.

Sterren op het Doek

2007-07-03T16:29:00.001+02:00

Zo werk je anderhalf jaar lang keihard aan diverse televisieprogramma's die nog niet op tv te zien zijn, en het volgende moment komen drie van de programma's tegelijkertijd op de buis! Uiteraard is dat een vermelding waard op mijn weblog. Vanaf deze week wordt 'Sterren op het Doek' uitgezonden op Nederland 2. Morgenavond, 4 juli, om 20.50 uur. We beginnen met Albert Verlinde.

Marco Borsato, Monique van de Ven, Frits Bolkestein, Albert Verlinde, Ernst Daniël Smid, Angela Groothuizen, Loretta Schrijver en Najib Amhali geven zich over aan de doorgrondende blikken van de schilders en aan de vlijmscherpe vragen van presentatrice Hanneke Groenteman.

In Sterren op het Doek worden 8 prominente Nederlanders vereeuwigd door telkens 3 verschillende portretschilders, met hele uiteenlopende stijlen. Soms bijzonder realistisch, soms heel modern.

Terwijl we de schilderijen zien uitgroeien tot de meest prachtige en soms verrassende portretten, neemt Hanneke ons mee door het leven van haar gast. Met haar prikkelende interviewstijl komen we veel te weten over deze mensen. Zo zegt Frits Bolkestein: “Misschien heb ik wel helemaal geen innerlijk” en vertelt Monique van de Ven dat zij al haar levensvragen voorlegt aan haar overleden zoon Nino. Albert Verlinde vertelt over het niet kunnen krijgen van kinderen en Ernst Daniël Smid praat over de dood.

En dan de ontknoping, welk schilderij kiezen ze? Welk kunstwerk krijgt thuis een plaats aan de muur? Wordt het dat fotografische of toch dat absurde portret?

4 juli, Nederland 2 Omroep Max, 20.50 uur. Kijken dus!!

Unieke tv

2007-06-26T09:18:00.001+02:00

Bij sommigen van jullie al bekend door alle verhalen die ik erover verteld heb, maar nu op tv: Geen Weg Terug, aflevering Portugal. Vanavond, 21.10 uur Nederland 2.

Egbert en Hilda Jipping vertrekken met hun kinderen Chantal, André en Bjorn naar Portugal. Op zoek naar een beter leven. Het gezin verkoopt hun inboedel en vertrekt met slechts één aanhangertje en achtduizend euro naar het warme zuiden. Daar gaat de familie op zoek naar een huis. Een zware opgave en zeker niet de laatste.

Bert is werkloos en hoopt in Portugal wel een baan te vinden. Hilda lijdt aan een zeldzame spierziekte, die haar spraak heeft aangetast. Zij hoopt dat het Portugese klimaat een goede uitwerking op haar conditie zal hebben.

De zoektocht naar een huis valt niet mee. Het budget is klein en ieder dubbeltje wordt omgedraaid. Na een week lang overnachten in de auto vindt het gezin toch een plek. Maar er moet nog heel wat aan gebeuren: er is geen water, geen stroom en geen gas.

Lukt het de familie Jipping om met een klein budget een nieuw thuis te creëren? Zal Bert werk vinden? En gaat het beter met de gezondheid van Hilda?

Kijken dus vanavond, want dit is unieke tv!!

Donder en bliksem

2007-06-11T14:03:00.001+02:00

Hebben jullie ook zo genoten van het onweer dit weekend? Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik hou wel van onweer. Eerst is er de lucht die een aparte kleur krijgt. Soms loodgrijs, soms een beetje gelig. Vervolgens gaat het hard waaien en soms zie je de wolken onheilspellend op je af rollen. Vervolgens wordt alles stil, je hoort geen enkel vogeltje meer fluiten. En dan begint het (meestal) te regenen en te flitsen en hoor je de donder. Soms nog in de verte, maar al snel komt het dichterbij. Net zoals gisteren: eerst was het nog ver, maar het kwam steeds dichterbij. Ik lag al in bed en had mijn raam wijd open staan. Ik gluurde onder mijn gordijn door naar buiten en probeerde de flitsen te zien. Op een gegeven moment flitste het bijna continu en rommelde het ook maar door. Het begon zachtjes, kwam tot een harde uitbarsting die de grond deed trillen en rolde vervolgens door de lucht weg, waar ik het in de verte weer even harder hoorde worden. Ik word er altijd stil van. Ik vind het fascinerend en raak onder de indruk. Het is zo'n bijzonder verschijnsel! Mijn moeder zei vroeger altijd dat God dan sprak en ergens heb ik dat gevoel nog steeds. Inmiddels weet ik ook de wetenschappelijke verklaring, maar nog steeds heb ik een soort ontzag voor de donder, toch met het idee dat het God is die spreekt. En inderdaad staat er op diverse plekken in de bijbel dat God's stem klinkt als de donder. In Job bijvoorbeeld: 'Dan horen we zijn donder bulderen, zo is het geluid van zijn majesteitelijke stem, en doet hij eenmaal van zich spreken, dan laat hij steeds meer bliksems volgen.' Wie kan daar nou niet van onder de indruk zijn?

Dilemma's

2007-06-08T15:06:00.000+02:00

What to do? Het weekend staat voor de deur en ik zit me al de hele dag af te vragen wat ik zal gaan doen. Een ding staat vast: zaterdag ga ik naar Den Bosch om het huis en tuin van Martha te bewonderen waar we vervolgens met onze oud-collega's van McDonald's Kitchen gaan barbecuen. Ik heb er ontzettend veel zin in om iedereen weer te zien en te spreken! Hoera!

Maar wat zal ik de overige tijd doen? Ga ik buiten zitten (blijft het droog?)? Ga ik lezen? Ga ik bijslapen? Ga ik mensen bezoeken? Of ga ik filmpjes huren? Lezen en buiten zitten gaan heel goed samen, maar dan moet het wel goed weer zijn. Bijslapen is ook wel een keer lekker en handig met een nieuwe 'Huwelijksreis' voor de boeg... Maar ik heb ook nog een hele lijst met films die ik graag wil zien. En het is natuurlijk ook wel gezellig om bij mensen op bezoek te gaan. Misschien kan ik wel een terrasje pakken met iemand. En dan daarna (of ervoor) naar de bios! Hmmmm, wat een dilemma. De keuze is reuze, maar wat zal ik kiezen?!?!

McDonald's Kitchen

2007-06-04T09:46:00.001+02:00

Nog een nachtje slapen en dan komt McDonald's Kitchen op televisie. Vol trots presenteren we het tweede seizoen van deze superleuke kookshow! Lekker eten zonder vlees en vis staat hierin centraal en de enthousiaste combinatie van presentator Bas Westerweel met topkok Andy McDonald maakt deze serie zeker het kijken waard.

Toen ik destijds voor het programma werkte, van september tot en met december 2006, vroegen mensen me regelmatig of ik vegetarisch was. Nee, helemaal niet! Als er iemand een liefhebber van vlees is, dan ben ik het wel. Maar toch, bij McDonald's Kitchen mis je het vlees niet. De gerechten die Andy bereidt zijn zo ontzettend creatief en rijk aan lekkere ingredienten, dat je je geen moment afvraagt waar het vlees blijft. Het plezier waarmee deze gerechten gemaakt worden werkt aanstekelijk en sindsdien komt het dus steeds vaker voor dat ik zonder vlees kook. Niet uit overtuiging of moraal, maar gewoon omdat je zonder vlees en vis ook heerlijk kunt eten!

Watch and learn. Mc Donald's Kitchen: de komende tien weken elke dinsdag, beginnend op dinsdag 5 juni, 21.55 uur op Nederland 3.

Bezoek in de nacht

2007-05-31T11:14:00.001+02:00

Om 00.41 uur werd ik langzaam uit mijn slaap opgewekt. Wat was toch dat geluid dat ik hoorde? Iets bewoog zich op en neer door mijn kamer en het klonk een soort zacht rubber waar de wind langs suisde. Toen ik mijn ogen opendeed zag ik tegen mijn donkere, grijzige kamer en zwarte vlek heen en weer fladderen. Het was een vleermuis! Hoe was die nou binnen gekomen? Mijn raam stond op een kier van misschien drie centimeter, maar op de een of andere manier had dit beestje zich erdoorheen gewerkt. En nu vloog het daar door mijn kamer van vier bij twee meter. Waarschijnlijk naarstig op zoek naar een uitgang. 'Die beesten hebben sonar, dus die vindt zijn weg vanzelf naar buiten als ik het raam open zet', dacht ik. Buitengewoon hoe zulke heldere informatie je midden in de nacht te binnen schiet! Dus met mijn duffe hoofd ging ik op mijn knieën op mijn bed zitten. 'Laag blijven', dacht ik de hele tijd. Ik was niet bang voor het diertje, maar erg veel trek in een vleermuis in mijn haar had ik nou ook weer niet. Ik leegde mijn vensterbank, trok het rolgordijn omhoog en zette mijn raam wijd open. Nog twee keer vloog het vleermuisje heen en weer in mijn kamer en toen vond het mijn raam naar de vrijheid. Dag nachtelijke vriend!

Weer op kantoor

2007-05-21T13:53:00.001+02:00

En weer terug in Nederland. De eerste opnames van De Huwelijksreis zijn heel goed gegaan. Alles liep op rolletjes, de gasten waren ontzettend leuk en het team heel gezellig. Qua uren was het redelijk killing, maar het resultaat is er dan ook naar! Van Zwitserland, door de Elzas en Luxemburg weer terug naar Nederland. Veel reizen, maar ook erg genoten van de natuur om ons heen. Mooie chateau's, lieflijke heuvels en prachtige weiden. Helaas was het nogal bewolkt en regenachtig toen we in Zwitserland aankwamen, dus indrukwekkende hoge bergen hebben we niet gezien. En nu, na een dag flink bijslapen, weer gewoon op kantoor aan het werk. Even wennen maar we gaan weer druk verder met de voorbereidingen van de volgende reis. Waar we nu natuurlijk vol verwachting naar uit kijken. Ik in ieder geval wel!

Gewoon Weg Treurig

2007-05-11T14:37:00.000+02:00

Ik wil nu eigenlijk een hele boze opmerking plaatsen, maar dat kan ik niet maken. Want het gaat over mijn werkgever. Het slechte nieuws is namelijk dat Geen Weg Terug ALWEER uitgesteld is. In eerste instantie zou het programma in het najaar van 2005 op de buis komen. We zijn dus al bijna twee jaar verder!!! GRRRRR. ... Snik ;-(

Sorry mensen. Nog even wachten op goede tv. Jullie horen het als het doorgaat.

Geen Weg Terug

2007-05-04T14:21:00.000+02:00

Het heeft heel lang geduurd, maar eindelijk is het dan zover!! Geen Weg Terug, het allereerste programma waar ik als redacteur aan meegewerkt heb, wordt vanaf volgende week zaterdag uitgezonden op Nederland 2. In Geen Weg Terug worden gezinnen gevolgd die hun leven in Nederland opgeven, om hun droom in het buitenland te realiseren. Vol goede moed beginnen ze aan het avontuur. En met keihard werken, hoop en geluk maken ze hun droom waar. Ik heb met een aantal van deze stellen mee mogen kijken naar al hun belevenissen en dat was niet niks. Hun mooie plannen waren in het buitenland een stuk lastiger uitvoerbaar; aannemers die niet meewerkten, wennen aan een nieuwe cultuur en klimaat, tegenvallende financiën en door deze dingen ook weer een hoop spanningen in het gezin zelf. Het lijkt allemaal zo mooi en geweldig, maar het is ook keihard werken en afzien. En ik heb ontzettend veel bewondering voor deze doorzetters die er toch wat van weten te maken! In Geen Weg Terug krijgt ook het grote publiek een kijkje in de keuken waar dromen realiteit worden. Kijk dus allen!!

Geen Weg Terug. Vanaf 12 mei wekelijks te zien om 20.30 uur op Nederland 2.

Het begin van een droom...De droom is werkelijkheid

De foto's zijn afkomstig van familie Van den Hooven. Zij vertrokken in februari 2006 naar Spanje om daar van een vervallen ruïne een succesvolle Bed&Breakfast te maken. Wil je meer weten? Kijk dan op hun website www.casaoasis.nl en naar hun aflevering van Geen Weg Terug op zaterdag 9 juni, 20.30 uur op Nederland 2.

Flevo reclame

2007-05-03T09:02:00.000+02:00

Even reclame maken hoor. Ik zit in de denktank van Flevo en heb laatst dus meegedacht over nieuwe manieren om Flevo onder de aandacht te brengen. Aangezien weblogs zo populair zijn, leek het me wel een idee om banners beschikbaar te stellen die je op je eigen website kan plaatsen. En dan moet ik natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Doe ik overigens van harte wat ik ben een groot fan van het Flevo festival. Eigenlijk moet ik er nog Xnoizz voor zetten, want sinds dit jaar doen ze de organisatie samen. En dat levert dus een hoop nieuwe mogelijkheden voor artiesten. Denk onder andere aan Hillsong United, Micheal W. Smit, Over the Rhine, The Newsboys en Rebecca St. James. Die laatste heeft overigens niet mijn voorkeur, maar ik hoop natuurlijk dat we hiermee een heleboel mensen zullen trekken die nog niet eerder naar Flevo zijn geweest. En als ze dan eenmaal komen, dan weet ik bijna zeker dat ze verkocht zijn en ze volgende jaar weer terugkomen. Hoera voor Flevo!

PS: Mocht je ook een banner van Flevo op je website willen zetten, laat het dan even weten, dan mail ik het aan je door.

Ik blijf het zeggen...

2007-04-27T14:24:00.000+02:00

...the Summer is magic!! En de lente inmiddels ook!!! Lang leve de opwarming van de aarde ;-) Of mag ik dat niet zeggen... :-s Nou goed, ik geniet volop van de zon en ga de komende dagen een heleboel terrasjes bezoeken. Jullie ook allemaal heel veel plezier dit weekend!

Euforie!!

2007-04-26T13:44:00.000+02:00

Pffff... Een zware bevalling, maar zojuist zijn de eerste gasten van De Huwelijksreis een feit geworden. Hard werken, veel geduld hebben en natuurlijk veel geluk! Hoera, hoera, hoera!!

En nu heb ik straks lekker een lang weekend vol zonneschijn!! Hoera, hoera, hoera, hoeraaaa!!!!

Een week later

2007-04-13T10:14:00.000+02:00

Jaja, we zijn alweer een week verder. Een week (met lang weekend ertussen) van ontdekken, uitpluizen en hard werken. Vreemd om opeens bij zo'n groot bedrijf te werken. Ik moet de weg nog een beetje vinden, ik moet nog leren wie wie is en de lijnen zijn hier heel lang en daarmee niet altijd overzichtelijk. Even wennen dus, maar gaandeweg kom ik daar wel achter.
Verder is het best vreemd om geen vaste plek te hebben. Er is hier ernstig ruimtegebrek, dus veel mensen (vooral nieuwe mensen) rennen van hot naar her. Elke dag moet je weer kijken waar een plekje beschikbaar is. Nu is mijn eindredacteur gisteren voor een lange week op vakantie gegaan, dus ik heb een deel van haar bureau ingepikt. Erg fijn! Ik moet mezelf alleen wel weer helemaal de-installeren als ze terug komt...

Echt tijd om rustig in te komen is er overigens niet. Er moet meteen geknald worden, want over twee weken moeten de eerste gasten binnen zijn. Ik ben dus als een gek een netwerk aan het opbouwen en de eerste potentiele gasten stromen gelukkig al binnen. 't Is nog een beetje onwennig, dus ik moet me er echt toe zetten om hen ook te bellen. Toch weer een vreemd programma, waarin ik nog moet aftasten hoe ik dat bij de gasten introduceer. Ach ja, gewoon een keer doen, vijf keer stuntelen en doorgaan. Die routine zit er ook weer snel genoeg in.

Komend weekend eerst even lekker weg. Het is weer Ronduit-weekend. En nou ga ik wel als medewerker, maar stiekem ben ik er al op ingesteld dat ik gewoon ga relaxen in de zon. Ik ga me in ieder geval niet druk maken en wil mijn best doen om zoveel mogelijk zonnestralen om mijn huid te vangen. Bring on a tan!!

Ga ook lekker genieten en we zien elkaar later weer! Dag!!

Praise the Lord!!!

2007-04-05T17:07:00.000+02:00

Ongelooflijk!! Ik kan alleen maar zeggen 'God is goed', want (zonder te solliciteren) heb ik nu alweer een nieuwe baan!!! Het is me van boven aan komen waaien. Ik heb er zelf niets voor gedaan, ik heb er niet letterlijk om gevraagd, maar ik had het wel nodig!! En ik was twee dagen werkeloos, ik had al plannen om mijn WW aan te vragen, maar toen kwam het bevrijdende woord: ik kon aan de slag bij de Evangelische Omroep. Hoera, hoera, hoera!!

CWI meteen afgebeld, en in plaats van een karige WW uitkering heb ik nu een heerlijk salaris. In plaats van thuis zitten, ben ik nu weer fulltime bezig (hoewel een paar weken vrij best welkom zouden zijn hoor...). En in plaats van een gat om mijn cv, kan ik straks weer een nieuw programma bij schrijven.

Nieuwe werkplek, nieuwe collega's, nieuwe werkwijze, nieuwe kansen, nieuwe verantwoordelijkheden, maar vooral veel nieuwe uitdagingen. Ik ga ervoor!!

Spring is in the air!!!

2007-03-27T12:26:00.000+02:00

Hihi, leuk hè, al die weblogs over de lente. Iedereen is er blij mee. Net als ik!

Isn't she lovely?!

2007-03-15T14:32:00.000+01:00

Fotoshoot

2007-03-05T11:11:00.000+01:00

Oh, wat een heerlijk weekend was het!! Aafke en ik hadden weer met elkaar afgesproken en hebben een hele creatieve en originele invulling aan ons weekend gegeven: een fotoshoot. Met grote achtergrondkleden, spotlights, make-up, diverse outfits en natuurlijk een digitale camera zijn we druk aan de slag gegaan. In totaal hebben we ruim 400 foto's gemaakt. Soms zijn ze een beetje vreemd, maar er zitten ook een paar héle mooie bij! Zie hier:

't Lijkt Nederland wel...

2007-02-15T17:31:00.001+01:00

Bron: www.garfield.com

In het kort

2007-02-12T17:54:00.000+01:00

Als je maar lang genoeg niets typt komen er steeds meer reacties op je laatste bericht. Is de stilte toch nog ergens goed voor.

Ik moet bekennen dat ik gewoon weinig inspiratie heb de laatste tijd. Ik ben een beetje uitgeblust denk ik. Ik doe genoeg leuke dingen, maar heb niet echt de behoefte om daar een berichtje over te schrijven. Maar voor de trouwe lezers dan toch even een update. Bij deze alles in het kort: vorig weekend lekker weggeweest met mijn familie. Erg relaxt en gezellig. De laatste tijd veel films gekeken (wanneer niet...) Little Miss Sunshine is erg leuk, Shooting Dogs vooral indrukwekkend, heftig en confronterend. Afgelopen zaterdag met Wilma en Sytze een poging gedaan om naar de Ikea te gaan, maar Wilma's auto werkte niet mee (voor de tweede keer). Halverwege stonden we met pech langs de weg en raadde de ANWB ons aan terug naar de garage te gaan. So much for Ikea... Overigens nog steeds aan het solliciteren, maar ook nog steeds zonder succes. Nog twee weken en dan ben ik (zoals het er nu naar uit ziet) werkeloos.

Zodra ik weer meer inspiratie heb horen jullie van me. 't Is even niet anders. Dag!

Woorden schieten tekort

2007-01-26T14:19:00.000+01:00

Wat een fantastische film! ...Ik weet trouwens niet of fantastisch het goede woord is... Indringend, eerlijk en rauw komen meer in de buurt. Vooral rauw. De tranen hebben meerdere keren in mijn ogen gestaan en zijn er ook uit gerold. Ik was er stil van en weet nog steeds niet goed hoe ik het moet omschrijven. De film heeft impact en zet me aan het denken over de wereld waarin ik leef en over hoe ik daar zelf in sta. Ik wil er geen filosofische cliché's tegenaan gooien, want daarmee doe ik de film teniet. Ik raad jullie gewoon aan 'm zelf te bekijken en je eigen oordeel te geven. En als je dat doet, laat me dan vooral weten wat je er van vond!!

Op goed geluk...

2007-01-23T10:00:00.000+01:00

Ik durf het bijna niet te vermelden op mijn weblog. Als het deze keer namelijk weer mislukt, dan gaat Martha me echt héél hard uitlachen. Het is namelijk al de vierde keer dat Aafke en ik een poging gaan doen om de film Babel in de bioscoop te zien. Het is ook de laatste poging die we kunnen doen, want morgen draait de film voor het laatst in de bioscoop. 't Is dus nu of nooit.

Helaas is dit een vaker voorkomend gebeuren. Als filmfreak neem ik zo nu en dan een uurtje om allemaal trailers te bekijken. Daardoor weet ik dus al maanden van te voren welke films er in de bios komen en welke ik daarvan graag wil zien. Vol enthousiasme vertel ik daar mijn vrienden en collega's dan over en raad ze allemaal aan die films te gaan zien. Als dan de tijd daar is dat ze daadwerkelijk in première gaan, haasten mijn vrienden en collega's zich naar de bioscoop. Ik daarentegen ben niet altijd in staat om in het premièreweekend naar de bioscoop te gaan en moet dus mijn oren dichtstoppen als men de film daarna enthousiast bespreekt. Uiteraard sta ik dan te trappelen om zo snel mogelijk de film te bekijken in de bioscoop.

Bij Babel is dat tot nu toe niet gelukt. De eerste poging faalde vanwege het OV dat niet laat genoeg reed, de tweede poging mislukte wegens een lekke band en de derde poging (zeker tien weken na de première) viel in het water omdat hij al uitverkocht was. Het mocht blijkbaar niet zo zijn!! Nu, zo ongeveer de laatste dag dat we deze film nog in de bioscoop kunnen bewonderen (en het is toch echt een film die je in de bios moet zien) doen Aafke en ik een laatste poging. Op goed geluk...

Stokjespraat

2007-01-11T16:40:00.000+01:00

Ik heb van Maaike een stokje gekregen. Een soort estafette-stokje. Het idee is dat degene die het stokje heeft gekregen vijf nog niet eerder geplubliceerde dingen over zichzelf op zijn/haar weblog zet. Maaike heeft zich keurig aan deze opdracht gehouden en heeft het stokje nu aan mij overgedragen. Op haar eigen weblog schrijft ze dat ze nu vol spanning wacht op mijn sappige en spannende levensgeheimen. Hmmm... Alsof ik die via mijn weblog met de rest van de wereld ga delen (nee, ik lijd niet aan grootheidswaanzin, mijn schare trouwe lezers is maar klein...) Maar nee, niet dus.

Geen sappige en spannende levensgeheimen dus, maar toch, speciaal voor Maaike, vijf nog niet eerder gepubliceerde weetjes over moi.

1. Sinds deze week loop ik er aan te denken om voor de grap eens een portret te gaan schilderen. Voor het nieuwe programma waar ik aan werk moet ik diverse schilders bezoeken. En voor het eerst is mijn interesse gewekt. Het lijkt zo makkelijk! Van de week betrapte ik mezelf erop dat ik mensen heel anders bekijk in de trein. Ik let nu op hoe het licht valt en denk er vervolgens over na hoe ik dat zou schilderen! Haha. Als ik er serieus aan begin bak ik er natuurlijk niks van, maar het lijkt me best leuk om gewoon eens te proberen. De helft van die schilders is autodidact, dus je kunt het jezelf blijkbaar heel goed aanleren. Misschien ben ik wel een kunstenaar in spé...

2. Mijn drang om weer te verhuizen wordt steeds groter. Zeker nu de zomer er weer aankomt (ik loop een beetje op de zaken vooruit, maar toch...) Ik heb namelijk geen balkon en daar heb ik wel grote behoefte aan. Op zich woon ik nog prima, maar ik knap steeds meer af op mijn wijk. Het is er zó rommelig en ik wil eigenlijk gewoon weer in het centrum wonen. Of dichter bij het station zodat ik net iets langer kan blijven slapen 's morgens. Hmmm... Slapen.

3. Wist je dat mijn wallen gestaag groeien? Je zou denken dat je die dingen bij (of zelfs weg) kunt werken in het weekend, maar dat lijkt bij mij niet het geval te zijn. Maandagochtend wees Aafke me er in de trein op dat ik mascara onder mijn ogen had. Klonk heel plausibel, aangezien ik door de regen had gefietst. Luchtig wreef ik dus heen en weer onder mijn ogen en vroeg of het weg was. Nee, het zat er nog steeds. Ik maakte mijn vinger dus een beetje nat en deed een hernieuwde poging. Maar nee, het zat er nóg steeds! Geschokt kwam ik tot de conclusie dat Aafke mijn wallen bedoelde, dus ik zei: 'ik vrees dat ik het niet weg kan vegen. Het zijn mijn wallen...' Smeersels tegen donkere kringen mogen niet baten. Maar gelukkig biedt mijn bril uitkomst!! Tot op zekere hoogte...

4. Volgend weekend ga ik met mijn moeder en schoonzusjes naar een kleurenanalyse. Dat hebben we mijn moeder gegeven voor haar 50ste verjaardag. Iemand gaat dan aan de hand van je teint, de kleur van je ogen en de kleur van je lippen, kijken welke kleuren je het beste staan. Ik ben benieuwd.

5. ................
In het kader van de interactie is het aan jullie om aan te geven wat je van me wilt weten. Uiteraard hou ik de vrijheid om niet in te gaan op vragen die te veel neigen naar mijn 'sappige en spannende levensgeheimen'... ;)

Het stokje geef ik door aan ... (roffel, roffel, roffel)... Marlies (en Ruben)!!!! Hou hun weblog dus in de gaten!

Dag! Fijn weekend allemaal!!

Back to basics

2007-01-05T09:45:00.000+01:00

Hmmmm, vakantie is zó fijn! Kerst was boven verwachting gezellig, Praag was fantastisch en de jaarwisseling was lachen, gieren, brullen.

Jammer dat het weer voorbij is. Back to basics...

Kerst

2006-12-22T16:34:00.000+01:00

Nog heel even...

2006-12-22T09:27:00.000+01:00

Nog één dagje....
Nog even knallen...
Nog een paar gasten...
Nog even wakker blijven...

En dan...
SLAPEN!!!

Dubbelop

2006-12-13T18:05:00.000+01:00

Ik ben gisteren op mijn vingers getikt door Sinterklaas Sytze. Volgens hem was mijn weblog niet up-to-date. Op mijn weblog las hij namelijk dat ik graag de cd van James Morrison wilde hebben. Vervolgens heb ik niet vermeld dat ik deze al zelf gekocht heb. Sinterklaas Sytze had 'm dus voor me gekocht en dacht dat hij me daarmee helemaal gelukkig zou maken. Uiteraard erg leuk, maar ik kon er meteen bij vertellen dat íe echt supergoed is. En dat had ik natuurlijk nog moeten ontdekken. Gelukkig is Sinterklaas Sytze nu een mooie cd rijker en mijn cadeautje volgt dus nog.

Bij deze, speciaal voor Sinterklaas Sytze: je maakt me ook blij met de nieuwste cd's van John Legend, Keane, Micheal Bublé, Blof of Damien Rice. En ik beloof je dat ik de komende weken geen cd's zal kopen...

Praag

2006-12-06T12:05:00.000+01:00

Joepie!! Tweede kerstdag vlieg ik samen met Francien naar Praag. Drie dagen genieten. Zalig!!

Hmmmm...Morrison

2006-11-30T17:21:00.000+01:00

OH!! Wat maakt deze man een fantastische muziek! Ik zit hier als een echte Stevie Wonder met mijn neus in de lucht gestoken heen en weer te bewegen. Heerlijk!

Mocht iemand me nog spontaan een cadeautje willen geven... :)

Snelheidsduiveltjes

2006-11-30T11:17:00.000+01:00

Wauw! Karten is echt cool! Gisteren hadden we ons bedrijfsuitje en we gingen karten. Daar stond ik niet meteen bij te juichen, want de enige keer dat ik gekart heb ging mijn kart heel sloom en was er dus niet zoveel aan. Toen we aankwamen bij de kartbaan zag het er ook niet echt geweldig uit. Zo'n donker, rokerig complex waar de autoluchten je tegemoet kwamen. Echt zo'n (no offense) mannenplek. Na de instructies mochten we ons in een pak heisen en een helm opzetten. En op het moment dat ik in die kart stapte had ik er zin in. Lekker laag bij de grond, je voet op het gaspedaal, stuur ik je handen. Bring on the action! Heerlijk om door de bocht te scheuren. Zó hard dat je je gewicht voelt verschuiven en je bijna aan je stuur hangt. Het eerste rondje ben je nog wat voorzichtig, maar het wordt steeds leuker. Zeker als je iemand inhaalt. Dan komt er zo'n gemene grijns op mijn gezicht en wordt het gewoon een sport om iemand achter me te laten. Helaas zat het er na 12 minuten alweer op. Wat een kick! Wat een adrenaline! 'Ik wil mijn rijbewijs', was het eerste dat ik riep. Niet dat ik zo op de normale weg mag rijden, maar toch... gelukkig mochten we een half uurtje later nog een keer. Nog leuker! Nog sneller! Zo snel dat je te laat bent om op je voorganger te reageren. En blijkbaar was ik niet de enige, want aan het eind kregen we van de organisatie te horen dat ze nog nooit zoveel ongelukken in een finale hadden gezien. Toch een record gevestigd :) Gauw nog een keer, maar dan moeten we eerst even alle blauwe plekken laten wegtrekken... Je moet er wat voor overhebben.

Doorzetting veroudering

2006-11-27T15:04:00.000+01:00

En als ik het dan toch over ouderdomskwalen heb, dan kan ik natuurlijk niet onvermeld laten dat ik vandaag heb toegezegd nog twee maanden bij mijn huidige werkgever te blijven om een programma te maken voor ouderenomroep MAX.

Jullie geloven me vast niet als ik zeg dat het stom toeval is...

Ouderdomskwalen

2006-11-17T15:18:00.000+01:00

Jaja, de aftakeling is begonnen. Het is al even bezig, maar dit is natuurlijk niet iets dat je meteen aan de grote klok hangt. Inmiddels heb ik het voor mezelf al aardig geaccepteerd, dus ik durf er nu wel mee in de openbaarheid te komen. Allereerst (ja, het is meer dan één ding...): ik begin grijs te worden. Mijn eerste grijze haar ontdekte ik een paar weken voor mijn 23ste verjaardag. Veel te vroeg natuurlijk. Geschokt stond ik naar mezelf te kijken in de spiegel, de grijze haar tussen mijn vingers geklemd. De reclame van Achmea speelde in mijn gedachten. Ik bevond me namelijk in exact dezelfde situatie: ouderdomsperikelen flitsten door mijn hoofd! Als een soort aap begon ik mijn hoofd te vlooien en tot mijn grote schrik was het er niet maar één. Ik vond er nog drie! Haren verven zou dus niet meer voor de leuk zijn. Het is nu pure noodzaak.

Vervolgens (als je jezelf dan toch bestudeert in de spiegel) viel me op dat ik fijne lijntjes onder mijn ogen krijg. Ik lach erg veel en na 23 jaren begint zich daarvan een afdruk in mijn gezicht te zetten. DNAge crème gaat me toch nog echt te ver, maar ik verlies beetje bij beetje mijn jeugdige gezichtje.

En alsof dat nog eens geaccentueerd moet worden, moet ik ook aan een bril! Ik was er altijd heilig van overtuigd dat ik de beste ogen van mijn familie had (nu ben ik ook de jongste, dus zo verwonderlijk is dat misschien niet), maar sinds ik werk zijn mijn ogen ernstig achteruit gegaan. Ik zit de hele dag achter de computer en dat heeft mijn ogen geen goed gedaan. Prikkende ogen, zwevende letters en lichte hoofdpijn aan het eind van de dag. Twee weken geleden heb ik mijn ogen dus op laten meten en daaruit bleek dat een brilletje me goed zou doen. De letters van de Blokker aan de overkant van de winkelstraat waren een stuk helderder met dat gekke pasbrilletje op. Met veel moeite een montuur uitgekozen en over een weekje ben ik waarschijnlijk een fulltime brildrager. Vreemd idee, maar ik moet er maar wennen.

Laten we maar hopen dat met de leeftijd ook veel wijsheid komt. Dan is het niet alleen maar kommer en kwel.

By the way: vrees niet, mijn bril is een stuk subtieler :)

God is goed

2006-11-14T09:38:00.000+01:00

Wow, het afgelopen weekend was echt heel gaaf. Ik ben naar een weekend van Ronduit geweest in Dalfsen. Een weekend waar we met ongeveer 400 jongeren bij elkaar komen om elkaar, maar vooral God te ontmoeten. En dat deden we! In de studies liet God ons zien dat Hij van ons houdt, dat Hij ons niet veroordeelt, dat we Zijn kinderen zijn en dat Hij met ons wil wandelen en ons wil onderwijzen. Zijn genade is zo groot, dat we niet zelf hoeven te ploeteren om bij Hem te mogen komen. Jezus heeft er voor gezorgd dat we gewoon bij Gods hart mogen komen en dat Hij ons met open armen ontvangt. Heerlijk!! Het was heftig, het was confronterend, het was geruststellend en het was Kingsize! God is nog veel groter en liefdevoller dan ik ooit had gedacht! Zo gaaf dat ik dan Zijn kind mag zijn!!

Mooie quote

2006-10-27T15:32:00.000+02:00

"Nobody doesn't eat or drink, but some people know the wonderful beauty of taste."

Shopaholic?

2006-10-26T12:54:00.000+02:00

Jaaaa! Daar heb ik zin in. Ik wil komend weekend lekker de stad in en dan gewoon alle winkels in duiken. Kleren passen, parfums testen, schoenen kijken sieraden bewonderen en allemaal overbodige (maar oh zo leuke) prullaria kopen.

Ik heb dit weekend toch afgesproken met mijn schoonzusje Marlies, dus hopelijk heeft zij er ook zin in. Shop till we drop!!

De opgeruimde kamer

2006-10-23T10:37:00.000+02:00

Ik heb zo'n zin in vanavond! Eigenlijk gebeurt er niets bijzonders, want ik ga gewoon een avondje op de bank hangen. Maar het is al best lang geleden dat ik dat zo bewust heb gedaan. En dan was het eigenlijk niet genieten, want mijn kamer was een zwijnenstal. Mijn geweten klaagde me dus aan, maar ik was onwillig... Gisteravond was het dan toch zover. Ik was het weekend bij mijn ouders geweest en kwam rond zes uur weer thuis. In de puinhoop... Opeens had ik 'the spirit'! Dus ik heb mijn pc aangezet om lekkere muziek te kunnen draaien en ben de boel gaan opruimen. Was opvouwen, losse troepjes opbergen, al mijn post uitgezocht en een stofzuiger door mijn kamers. En opeens was het allemaal opgeruimd. Toen ik ook nog kaarsjes aanstak was het compleet. Mijn kamer was weer gezellig en sfeervol. Het was er behaaglijk! Dus vanavond kom ik in een schoon huis thuis, stap ik onder de douche, trek ik mijn pyjama en sloffen aan, maak ik mijn eten klaar, nestel ik me op de bank en ga heerlijk genieten van mijn kamer.

Lang leve de opgeruimde kamer!!

Vakantieperikelen

2006-10-06T10:00:00.000+02:00

De ooohhhs en aaahhhs waren niet van de lucht in de Efteling. Wat een geweldig park! Een heerlijke combintie van kinderlijke verwondering en actie. En het was heel rustig, dus we hebben ook echt het hele park gezien en beleefd. Wat een oog voor detail: de muziek klopt, de belichting en zelfs de geur. Loop je een 'herberg' binnen, dan ruikt het er ook echt naar gebakken brood en specerijen. De Efteling is werkelijk magisch. Daarmee is niets teveel gezegd!!

De rest van mijn vakantie was ook heerlijk. Het historische Utrecht ontdekt met mijn moeder en Brussel onveilig gemaakt met Aafke. Wat een heerlijke stad is dat. Ik keek mijn ogen uit. Wat een fantastische gebouwen en gezellige straatjes. De metro is daarentegen weer grauw en aftands, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben geshopt (en zijn geslaagd bij de 'doodgewone' H&M en Hema), we hebben het Atomium bekeken (de lachspiegels waren hilarisch! Tranentrekkers, maar dat van het lachen), parken bezocht, musea bekeken, ons in het zweet gewerkt om op tijd bij het filmmuseum te zijn voor een stomme film met pianobegeleiding terwijl het museum dicht was ivm verbouwingen, een hele Franse mis doorgezeten in de veronderstelling dat de Nederlandse mis binnen tien minuten zou beginnen (die dus nooit kwam, want we waren in de verkeerde kerk beland..), chocolade gekocht, uit eten geweest, met Manneke Pis op de foto gegaan, geflanneerd langs de etalages van Gucci, Chanel, Louis Vuitton en Cartier (Kate Moss all over the place), genoten van de Nuit Blanche en heerlijke Brusselse en Luikse wafels gegeten. Veel dus, maar het was fantastisch!

There's a first time for everything

2006-09-25T13:07:00.000+02:00

Vandaag is, om maar met een term van Marta te spreken, mijn pino-vakantie begonnen. Mijn 'grote' vakantie dus. Eerder had ik slechts een paar dagen vrij (inimini vakantie), maar nu een hele week. Nog steeds geen vetpot natuurlijk, zeker gezien het feit dat ik de hele zomer doorgewerkt heb. Maar ik ben al gelukkig met dit weekje. Ik heb 'm helemaal volgepland met leuke dingen. Komend weekend met mijn beste vriendinnetje Aafke naar Brussel, maar morgen eerst naar de Efteling. Voor het eerst... Ja, ik weet het. Wie gaat er nou op z'n 23ste pas voor het eerst naar de Efteling?! Ik dus. Het is er eerder nooit van gekomen. Des te meer zin heb ik er nu in. Iedereen geeft me tips voor de leukste attracties, dus ik ga het zeker naar mij zin hebben.

Nu eerst even op mijn nichtje Maud passen (die sinds kort 'dadada' zegt) en later vanmiddag nog schoenen shoppen met mijn schoonzusje. En woensdag weer winkelen, maar dan in Utrecht met mijn mams.

Lang leve de vakantie!!!

NS betrapt

2006-09-21T09:25:00.000+02:00

Ooooohhh, dus daar komen al die vertragingen vandaan!

Vanmorgen ging ik een kopje koffie halen bij de kiosk op een perron van station Utrecht. Net voor mij stond een conducteur van de trein naar Amsterdam. Hij bestelde vijf koffie met zo'n mooi geel personeelspasje. De man achter de kassa vertelde de conducteur dat hij zo'n drie minuten moest wachten, omdat er nog anderen voor hem waren die op hun koffie wachten. Tot mijn verbazing vond de conducteur dat prima. Ik dacht: moet jij geen trein halen? Een mevrouw vroeg nog of ze voor hem mocht, omdat zij wél haar trein wilde halen. Maar de man in NS-pak zei dat ze pech had, want hij had al besteld. Toen vond ik het al een lomperik...

Maar toen bleek ook nog eens dat de trein moest vertrekken. Een collega-conducteur stond in de deuropening van de trein en riep zijn collega naar binnen. Die gebaarde dus dat ze geduld moesten hebben omdat hij op die koffie moesten wachten. Terwijl de trein overvol stroomde, begon de conducteur in de deuropening te roepen 'dat dit echt niet kon!' Ik twijfelde eraan of hij het echt meende, of dat hij het zei vanwege de reizigers die het hele tafareel aanschouwden. Toen dan eindelijk de koffie klaar was ,sjokte de conducteur op zijn dooie gemakje met de bekertjes naar de trein. De trein vertrok met zo'n drie minuten vertraging.

Ja, jij denkt nu misschien 'dat is niets!'. Maar daar begint het allemaal mee. Wat ik je brom!

Vakantieweekend

2006-09-18T14:46:00.000+02:00

Hmmmm, het weekend was heerlijk! Ik was denk ik al een beetje in de vakantiestemming en dat resulteerde in allemaal leuke, gezellige activiteiten. vrijdagavond had ik een reunie met mijn klasgenoten van de Journalistiek. We gingen uit eten bij tapasbar in Utrecht. We waren er geen van allen eerder geweest en besloten na een half uurtje dat we er ook nooit weer zouden komen. De bediening was bot, we konden alleen maar uit drie vastgestelde menu's kiezen omdat we met een groep van negen mensen waren, we konden even geen gewone cola en ijsthee krijgen omdat het apparaat stuk was (?) en de hapjes waren echt niet lekker!! Bovendien was de rekening veel te hoog. Geen succes dus. Het was ondanks dat wel heel gezellig. Leuk om iedereen weer te spreken en te zien waar men terecht is gekomen. Na de tapasbar hebben we nog een terrasje aan de gracht gepakt. Erg fijn!

Aafke bleef bij me slapen, dus zaterdag hebben we aan het eind van de ochtend uitgebreid gebrunched. Daarna voegde Wilma zich bij ons en zijn we naar een meertje gegaan bij Barneveld. Lekker gezwommen, gevolleybald en in de zon gelegen. Daarna langs de videotheek gereden en Chinees gehaald. Eenmaal thuis gegeten, tv gekeken, haren geverfd en 'Failure to launch' gekeken. Fijne meidendag.

En zondag, na de kerk, naar Ruben en Marlies gegaan. We hadden nog plannen om te gaan fietsen, maar Maud had oorontsteking. Die was dus helemaal niet fit en naar buiten gaan zou haar niet echt ten goede komen. Toen hebben we dus de hele dag LOST gekeken. Negen afleveringen!! Zó spannend, zó goed, zó leuk, zó'n aanrader!

Nu nog even een weekje werken en dan vakantie! Hurray!

Welkom terug lief vriendinnetje!

2006-09-11T12:31:00.000+02:00

Dag...

2006-08-30T13:35:00.000+02:00

...lieve collega's.

Het zal nooit meer hetzelfde zijn op mijn werk. Drie hele leuke collega's verlaten ons. Dag Kristel, dag Rob, dag Marnix. Kom nog eens terug voor het voetballen!

Snik...

Inimini-vakantie

2006-08-23T12:39:00.000+02:00

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik ben gisteren begonnen met een nieuw tv-programma. En wat doe ik? Tijdschriften lezen over eten en koken! Het voelt helemaal niet als werk. Martha zegt net: 'ik denk de hele tijd dat ik aan de slag moet. Maar oh! Wacht! Dat doe ik al!!' Ik krijg wel snel honger van al die lekkere recepten... Nog even en dan gaan we weer lunchen. Hmmmm...

Vorige week heb ik overigens nog een kleine vakantie gehad. Ik was vanaf woensdag vrij en ben van donderdag tot en met zaterdag naar het Flevo Festival geweest. Samen met mijn broer Ruben. Het festival is nu al acht jaar vaste prik in de zomer en elk jaar geniet ik er weer van. Uiteraard is de ene keer leuker dan de ander, maar ik vind de sfeer zo lekker. Niets moet, alles mag. Er komen nog geen tienduizend mensen denk ik, dus het is niet te groots. Leuke combi van muziek, theater, sprekers en winkeltjes. En dit jaar hadden we een voordeeltje, want we mochten met de auto het terrein op. Hoefden we dus geen kilometer met onze bagage te sjouwen. En we waren heel vroeg, dus we konden onze tent vlak bij het festivalterrein zetten. We waren helemaal gelukkig, want we stonden ook nog een naast het (verharde) pad, dus we hoefden geen moddertrektochten te vrezen. De eerste nacht werd ons enthousiasme echter al ernstig getemperd. Een stel lollige pubers liep al duwend en trekkend langs onze tent en één van die luitjes belande met zijn/haar gat op onze tent. We hadden hierdoor spontaan een extra deur in de voortent. De hele zijkant was opengescheurd. Toen ik heel hard HE riep, renden ze lachend weg. GRRRRRRR! Ik kookte van woede! Gelukkig regende het niet heel hard, maar we moesten de spulletjes wel verplaatsen naar de andere kant van de voortent. Met knijpers hebben we het gat enigszins weten te 'dichten'. Die lieten het overdag overigens afweten door de wind. We hebben de boel toen dus dichtgeplacht met vuilniszakken en tape.

Dachten we dat we zo alles wel gehad hadden, gaat er de volgende nacht iemand op onze tent plassen!!! Welke idioot doet nou zoiets? Op welk festival waren we eigenlijk??? Stelletje ransapen! We waren echt heel kwaad, maar ook nu renden ze weer lachend weg. So much for the tent. We hebben geen moeite meer gedaan om 'm op te ruimen, maar hebben met stift op het doek geschreven 'wil degene die op onze tent heeft geplast ook zo vriendelijk zijn om 'm op te ruimen?' Ik gok dat de organisatie er uiteindelijk voor op heeft moeten draaien, maar wij waren er goed klaar mee!

Ondanks dit alles wel genoten hoor! Vooral van Luna Halo. Wat een fantastische band is dat. Ik kende ze al langer, heb ook een cd, maar de show die ze nu neerzetten was echt geweldig. Het ene lekkere nummer na de ander. Muziek en zang vanuit de tenen. Echt boven verwachting goed! Verder erg enthousiast over Winterbirds, Andy Hunter en All Star United. The Violet Burning viel me dit jaar een beetje tegen. Ze waren niet compleet, dus dat breekt (wat mij beteft) de show een beetje af. Volgende keer beter. De nieuwe cd is er niet minder om... Tot volgend jaar Flevo!

Moe maar voldaan

2006-08-04T17:02:00.000+02:00

Oh, wat verlang ik naar mijn weekend. De afgelopen week was zwaar. Ik moest in mijn eentje een programma voorbereiden. Martha is namelijk lekker op vakantie in India en Nepal en Irene was in Spanje om één van de afleveringen van ZomerZin op te nemen. We waren al opgestart met Zwitserland, maar het moest nu tot een einde gebracht worden. En dat was nog best veel werk. Ik besefte opeens hoe heerlijk het is om collega's te hebben. In je eentje is het saai en een stuk lastiger! Het was keihard werken, maar het is dan ook wel gelukt. Maandag de puntjes op de i en dan doorstomen naar het volgende programma.

Maar eerst weekend... :)

Allemaal fijne dingen

2006-07-27T09:35:00.000+02:00

Hoera! Ik blijf nog vijf maanden bij Eye2Eye Media. Ik ben zo blij! Vijf maanden werken aan een ontzettend leuk programma. Mc Donald's Kitchen is een vegetarisch kookprogramma. Ik mag me dus vijf maanden lang bezig houden met eten! Wat wil ik nog meer?

En dat is niet alles. Ik ga over drie weken naar het Flevo Festival. Genieten van allemaal goede band (met name natuurlijk The Violet Burning), leuk cabaret, heerlijke fruithapjes en de heerlijke sfeer op het festivalterrein. Fijn om er even tussenuit te gaan.

En dan nog een paar weekjes slapen en dan komt Aafke weer naar Nederland. Oh, daar zie ik zó naar uit! Mijn beste vriendinnetje woont dan weer in de buurt. Dan spreken en zien we elkaar weer vaker. Heb ik weer iemand met wie ik ongegeneerd een weekend lang films kan kijken. Hurray! Tot gauw lief vriendinnetje.

Spanning

2006-07-24T15:26:00.000+02:00

De afgelopen weken waren erg spannend. Mijn laatste contractverlenging was maar voor een maand, dus het solliciteren ging gewoon door. Veel brieven gestuurd en een paar gesprekken gehad. Maar ik was het allang zat, dus erg actief was ik niet. En ergens hoopte ik dat er toch weer een plekje vrij zou komen bij Eye2Eye.

Vorige week echter had ik de hoop zo'n beetje opgegeven. Ik had geen opties meer en Eye2Eye leek ook niets te bieden te hebben. Ik vreesde de WW. Toch een gesprek aangevraagd met mijn baas. Er gonst van alles, maar er was nog niets concreet. En zowaar! Ik kan nog vijf maanden blijven. Vijf maanden! Dat betekent dat ik even 'off the hook' ben voor het solliciteren. Niet meer elke dag op Villa Media kijken, geen CWI dat in m'n nek hijgt en geen gewetensnood als ik niet actief genoeg ben. Het betekent ook dat ik weer een paar maanden meer ervaring heb, dat ik weer een nieuw programma aan mijn cv kan toevoegen en ik nog langer kan genieten van deze heerlijke werkplek en superleuke collega's. Hoera!

Momenteel nog een slag om de arm gehouden ivm het geboden salaris. Eén en ander wordt nu uitgezocht en ik hoop in de loop van deze week een definitieve keuze te maken. Maar ik denk dat ik al weet wat ik doe. Een pak van mijn hart.

Gemist

2006-06-29T15:54:00.000+02:00

...Heaven must be missing an angel in de Foute 111 op Q Music. Een werkdag vullende lijst. Het meeste is dus inderdaad te fout om naar te luisteren, maar zo en dan komt er zo'n foute-gouwe-ouwe voorbij die oh zo lekker klinkt. En het verbazingwekkende is dat mijn colleavriendinnentje Martha bijna alle liedjes mee kan zingen!! 't Is gewoon eng!! Ben benieuwd hoe de top 10 eruit ziet. Ik hoop dat we ons laatste uurtje even verkeerd uit ons dak kunnen gaan. Met Martha en mij komt dat wel goed... 't Is dat Luv op de foute party komt, maar anders waren we erbij!!